Pomóż mi być szczęśliwym

(Levi x Eren)

  Rozdział 1


-Hanji, wezwij mi tutaj Erena.- powiedziałem głosem jak zwykle bez zbędnych emocji.
Kobieta tylko westchnęła i wyszła z mojego pokoju, który był jednocześnie sypialnią i gabinetem. Po chwili usłyszałem pukanie do drzwi, delikatne jakby osoba będąca po drugiej stronie bała się tu wejść. To może być tylko Eren. Swoją drogą  kobiety w wojsku są bardziej pewne siebie i odważniejsze od niego, mającego czelność nazywać się żołnierzem, zwiadowcą. Jednak coś mnie do niego ciągnie, coś co spowodowało że tamtego dnia w celi pod sądem powiedziałem że wezmę za niego odpowiedzialność... A może to po prostu przez to że dawno nie gościłem kobiety w swoim łóżku. Seks z kobietami w wojsku jest zbyt niebezpieczny, gdyby jakaś wpadła nie byłaby w stanie udowodnić że to ja jestem ojcem, ale musiałaby odejść od zwiadowców i porzucić skrzydła wolności dla wychowywania dziecka z lewego łoża, taka sytuacja jest nie dopuszczalna.
-Proszę.- powiedziałem w końcu.
Drzwi otworzyły się i do pokoju wszedł chudy, odrobinę wyższy ode mnie chłopak.
-Chciał mnie kapral wiedzieć.- odezwał się niepewnie Eren.
-Owszem.
-Więc jaką kapral ma do mnie sprawę?
Westchnąłem i wstałem z drewnianego krzesła. Ignorując pełne niezrozumienia spojrzenie Erena podszedłem do drzwi i zamknąłem je na klucz, który od razu schowałem do kieszeni spodni.
-Więc tak...- mówiłem, powoli podchodząc do niego. Stanąłem za nim i zbliżyłem usta do jego ucha -Chodzi o to... Że dawno z nikim nie byłem.
Eren zrozumiał, tak , widać to po jego minie.  Zapewne gdyby nie to że jest w moim oddziale, musi mnie słuchać i zawdzięcza mi życie to pewnie by uciekł.
-T-to może zawołam do pana jakąś ładną dziewczynę? T-tak.. to będzie najlepsze wyjście...- powiedział chłopak, lekko się jąkając.
-Nie.- powiedziałem i złapałem go od tyłu i przyciągnąłem go do siebie -Ty mi wystarczysz.
-Nie!- powiedziawszy to zaczął się wyrywać.
Westchnąłem i złapałem go mocniej.
-Jeśli nie będziesz się szarpał i protestował to ty również odczujesz z tego przyjemność.- mówiłem, drażniąc jego ucho ciepłym powietrzem wydobywającym się z moich ust -To jak? Będziesz posłuszny?
Drugą ręką złapałem jego brodę i przekręciłem lekko w bok by ujrzeć wyraz jego twarzy.  Strach.  Tylko to mogę na niej zobaczyć.  Nie ukrywam że lubię kiedy ludzie się mnie boją.
-K-kapralu... -zaczął się jąkać- Kapral żartuje...
-Nie.
Popchnąłem go na podłogę i zacząłem go rozbierać. Oczywiście nie obyło się bez szarpania. Przewróciłem go na brzuch i wykręciłem mu lekko ręce do tyłu,  tak by nie mógł się już wyrwać a ja mogłem w ten sposób kontrolować jego pozycję.  Kiedy zacząłem to co miałem zrobić, ten idiota zaczął błagać, mówić że go boli i płakać.  Związałem mu usta swoim żabotem i dalej to robiłem.
-Widzisz Eren -zacząłem mówić wychodząc z niego po tym jak doszedłem-  Nie było tak źle.
Zabrałem mu z twarzy żabot i spojrzałem na niego.
-Wiesz gdybyś się nie szarpał to byłoby przyjemniej.- powiedziałem.
Nie odpowiedział mi. Westchnąłem i chcąc poprawić mu pozlepiane potem włosy położyłem mu dłoń na głowie, a właściwie miałem zamiar. Płacz Erena zamienił się w spazmatyczne oddychanie. Co mu jest? Przejechałem dłonią od jego włosów  do policzka. On szybko odsunął głowę i spojrzał na mnie tymi swoimi oczami.  Co mogłem w nich dostrzec? Strach i błaganie abym przestał.
-Eren...
-Proszę- powiedział przez płacz -Zostaw mnie... Już nie chcę...
Zrobiło mi się go szkoda. Zaraz. Dlaczego? Czy ja naprawdę tak bardzo go skrzywdziłem...?
Nie bardzo wiedząc co mam zrobić, podszedłem do wcześniej naszykowanej miski z już zimną wodą i wziąłem jeden z dwóch ręczników.  Namoczyłem go przetarłem sobie twarz z potu po czym wziąłem drugi ręcznik.
-Eren, podejdź tu.- powiedziałem spokojnym głosem, żeby go bardziej nie wystraszyć.
-J-już nie ch-cę...-odpowiedział mi ze łzami w oczach, obejmując się ramionami jakby chciał jak najbardziej zakryć swoje ciało.
Poczułem się naprawdę źle. Przecież to nie tak miało być. Wszyscy mówią że to Eren jest potworem, ale tak naprawę teraz ja nim jestem. Jak mogłem wyrządzić mu taką krzywdę...?
-Podejdź tu.- powiedziałem, tym razem już stanowczo.
Wystraszył się. Nie chciałem by tak było ale nie miałem innego wyjścia, inaczej by nie przyszedł.
Nie wstając z podłogi podszedł do mnie.  Spojrzałem na miejsc w na którym jeszcze przed chwilą siedział i zobaczyłem niewielki ślad krwi. Jak mogłem tak bardzo go skrzywdzić...?
-Stań na kolanach i lekko rozszerz nogi.- powiedziałem jak najłagodniej.
Wykonał moje polecenie bez słowa.  Spojrzałem na jego ciało, cały czas się trzęsł  i miał pełno siniaków. Westchnąłem i namoczyłem czysty ręcznik w wodzie i zacząłem go obmywać. Najpierw zalepionął potem i łzami twarz, potem posiniaczony tors, a na koniec delikatnie starając się nie zwracać uwagi na to że znów wpadł w panikę zacząłem przecierać mu najbardziej poobijane uda i odrobinę wyżej. Spojrzałem na ręcznik i zobaczyłem niewielką plamę krwi.  Jak go to musiało boleć...
Rozejrzałem się po pokoju, jest już prawie ciemno. Westchnąłem po czym wstałem z podłogi i wziąłem na ręce Erena, który już nawet ze strachu i wykończenia nie stawiał oporu.
-Nie mogę cię wypuścić w takim stanie z pokoju.- powiedziałem do Erena, który wydawał się zobojętniały na to co powiedziałem i co się z nim stanie.
Nie miałem pojęcia że to może tak na niego wpłynąć...
Położyłem go do swojego łóżka w idealnie czystej i białej pościeli i przykryłem. Usiadłem na krześle znajdującym się w drugiej połowie pokoju i obserwowałem jak zasypia. Na prawdę jest bardzo wykończony... Ja podczas swojego pierwszego razu też byłem... Wzdrygnąłem się na nieprzyjemnie wspomnienie.
Siedziałem tak jeszcze długi zastanawiając się kiedy zaśnie i czy w ogóle da radę.  Chciałbym go przeprosić i błagać by mi wyłączył ale... Nie umiem. I tak to ma się skończyć...? Nie, pokaże mu się z innej strony i przekonam go do siebie.  Będę z tym gówniarzem szczęśliwy.

 

Rozdział 2 

Eren zasnął, nareszcie. Patrzyłem na niego jak leży z podkurczonymi nogami w moim łóżku i coraz bardziej żałowałem tego co zrobiłem.  Westchnąłem i powoli, jak najciszej wstałem z krzesła. Poszedłem do miski i zacząłem obmywać się nieco dokładniej niż przed dwiema godzinami. Założyłem czysty mundur i z powrotem usiadłem na krześle licząc na to że zasnę.  Zawsze spałem na siedząco i około trzech godzin, dłużej po prostu nie mogłem spać i nie mam pojęcia dlaczego.
Cały czas wsłuchiwałem się w dość cichy aczkolwiek słyszalny z dwóch metrów oddech Erena by upewnić się czy aby na pewno się nie obudził.  Po chwili usłyszałem że jego oddech nieco się zmienił. A co mi tam, będę udawał że śpię. Ciekawe co ten gówniarz zrobi... Usłyszałem jak cicho wstaje, chyba się ubiera i podchodzi do drzwi.  Ups, zamknięte. Dobra, bawi mnie jego zachowanie. Kolejne kroki, coraz głośniejsze. Hmm... Zbliża się. Cisza, pewnie zastanawia się jak wyjąć mi klucz ze spodni.
-Tu go nie ma.- powiedziałem jak zwykle bez emocji, nie otwierając oczu.
-J-jak to? - Zdziwiony, jąkający głos Erena sprawiał że siłą powstrzymywałem się od śmiechu. Że też bawi mnie to kiedy ludzie znajdują się w takich sytuacjach. -C-czego n-nie ma..?
Oh Eren, nie udawaj większego idioty niż jesteś.
-Klucza. Przecież go szukasz.
-Nie prawda.
Otworzyłem oczy i spojrzałem na jego zakłopotaną twarz. O! miałem rację, założył spodnie i koszulkę.  No tak, reszta jego ubrań jest zbyt blisko mnie a on starał się mnie nie budzić. Dzieciak.
-Nie prawda?
-Ale przecież chował go pan do kieszeni spodni...
-Czyli jednak go szukasz.
Eren nie bardzo wiedząc co ma powiedzieć wpatrywał się na mnie jakby czekał aż go opierdolę za kłamstwo.
-Zrobimy tak. Jeśli znajdziesz klucz to pozwolę ci wyjść i już nie będę niczego od ciebie chciał chyba że błędzie to dotyczyło oddziału.- mówiłem obserwując jego reakcja - Ale jeśli go nie znajdziesz to zrobisz jedną rzecz jaką będę chciał bez protestu.
Po chwili delikatnie przytaknął  i spojrzała na moje spodnie. No tak, przecież ostatni raz tam widział klucz, jaka szkoda że to nie te spodnie.
-Śmiało, szukaj. - powiedziałem zachęcająco.
Eren wyciągnął niepewnie rękę i kilka centymetrów ode mnie zabrał ją.
-Masz dziesięć minut na znalezienie tego klucza.- powiedziałem obojętnie.
Chłopak westchnął i szybko jakby chciał to mieć jak najszybciej za sobą włożył dłoń do mojej kieszeni. Dokładnie czułem jego palce przeszukujące moją kieszeni, w końcu spodnie od munduru są cienkie i elastyczne. Eh, szkoda że mam te spodnie, fajnie by było gdyby dotykał tak nagich okolic moich bioder będąc samemu rozebranym... Eren szybko zaczął przeszukiwać drugą kieszeń.
-Przecież mówiłem ci że tu go nie ma.- powiedziałem kiedy zabrał rękę.
Gówniarz zabrał się od razu do przeszukiwania wszystkich szuflad i szafek. Po kilku minutach, może pięciu byłem już tym znudzony.
-Czas ci minął.- oświadczyłem patrząc na niego - Usiądź.
Posłusznie wykonał moje polecenie.
-Więc zrobimy tak - powiedziałem po czym usiadłem obok niego na łóżku, ignorując to że zaczął się lekko trząść a jego oddech nieco przyspieszył - powiem ci co masz zrobić za trzy dni.
Eren spojrzał na mnie zdziwiony.
-A teraz wracaj spać. -rozkazałem -Rano jeszcze pogadamy.
I tak oto Eren znów poszedł spać i po kilku minutach zasnął. Wstałem delikatnie z łóżka, otuliłem go kołdrą  i usiadłem na krześle czekając na sen.

Rozdział 3 

 
-Eren.- mówiłem stojąc nad gnojkiem ze szklanką wody- Eren, wstawaj.
Zero reakcji. Dobra, moja cierpliwość powoli się kończy.
-Sam tego chciałeś.-powiedziałem cicho, wylewając na jego czoło odrobinę wody, nawet nie pół szklanki.
-Aaaa...!!!- krzyknął chłopak, szybko siadając.
-No.- powiedziałem podając mu szklankę z wodą- Napij się.
Eren spojrzał na mnie z lekką wściekłością i wziął szklankę.
-Zaraz się ubierzesz zejdziesz na stołówkę i zjesz śniadanie, będziesz zachowywał się tak jak zwykle i nikomu nie powiesz o wczorajszej nocy. - powiedziałam stanowczo -Masz pięć minut na ogarnięcie się.
Eren szybko wstał, za szybko. Spojrzałem jak prawie upada i złapałem go w ostatniej chwili.
-Nie tak szybko, bo zakręci ci się w głowie.  - powiedziałem obejmując go ramionami by na pewno nie stracił znów równowagi.  Chłopak spojrzał na mnie ze strachem w tych swoich zielonych oczach.
Westchnąłem.                                                                         
-Teraz powoli usiądziesz. Rozumiesz? Powoli.- powiedziałem puszczając go. Chyba za wcześnie na obejmowanie go, nawet jeśli to dla jego dobra.
-Kapralu...- zaczął wpatrując się w podłogę i skubiąc paznokcie z nerwów - Mogę o coś zapytać...?
-Szybko.
-Bo...
Usiadłem obok niego na łóżku czekając aż znajdzie odpowiednie słowa.  Niestety, Eren tylko zrobił wystraszoną minę i odsunął się.
-Dlaczego...?- zapytał w końcu a w jego oczach pojawiły się mało widoczne łzy.
Westchnąłem. Dobrze wiem o co mu chodzi.
-Bo tak.- powiedziałem zimnym tonem, takim jak zwykle. No bo co mogę mu odpowiedzieć? "Przeleciałem cię bo mi się podobasz. Bo dawno nie byłem z nikim w łóżku."? Nie.
Wstałem i Usiadłem na krześle przy biurku.
-Pięć minut minęło.- oznajmiłem sięgając po jakieś papiery celem wypełnienia ich- Ubierz się i przyjdź tu po śniadaniu.  Pamiętaj że to rozkaz.
Chłopak szybko wykonał moje polecenie i wyszedł.
Hmm... Jest dzisiaj jakiś taki spokojny. Spodziewałem się że będzie się zachowywał tak  jak wczoraj.  Mam nadzieję że to nie jest cisza przed burzą....
Wróciłem do wypełniania dokumentów. I tak wypełniałem i wypełniałem i wypełniałem... Koniec, nareszcie.  Złożyłem wszystkie papiery na równą kupkę i spojrzałem na zegar.  Eren zszedł półtorej godziny temu. Czyżby zignorował moje polecenie? Oj, poniesie  za to surową karę.
Nagle drzwi do pokoju delikatnie się otworzyły a przez szparę zajrzał ten gówniarz.
-Nie nauczyli cię w domu pukać? Chyba będę musiał uzupełnić twoje braki w nauce. - powiedziałem patrząc na niego - Wejdź.
Eren powoli wyszedł i usiadł na brzegu łóżka. Albo mi się wydaje albo jest jakiś zamyślony.  Zaraz, on potrafi myśleć?
Westchnąłem.
-Co się stało?
-Nic.- odpowiedział ponuro,  patrząc w podłogę.
-Powiedziałeś komuś?
-Nie.
-To dobrze. - powiedziałem wstając i biorąc świeżo wypełnione dokumenty - Muszę zanieść to Erwinowi. Za chwilę wrócę a ty w tym czasie... Po prostu nie zrób czegoś głupiego.
Wyszedłem z pokoju i ruszyłem w stronę gabinetu dowódcy. Chyba nie powinienem zostawiać Erena... Od rana był jakiś inny ale teraz zachowywał się jakby miał jakiś poważny dylemat...
Szybko znalazłem się u Erwina i zostawiłem mu papiery a następnie  równie szybko znalazłem się przed drzwiami swojego pokoju. Otworzyłem drzwi a to co zobaczyłem w środku było... nie umiem tego określić jednym słowem.
-Eren!- krzyknąłem podbiegając do niego.
Dzieciak siedział na podłodze w kałuży krwi.  Całe nadgarstki miał zakrwawione a obok niego leżał mały nuż, taki jaki większość osób nosi przy sobie nie wiadomo dlaczego.
-Nie ruszaj się. - powiedziałem wyciągają z kieszeni munduru chusteczkę i owinąłem mu jeden nadgarstek ignorując jego protesty.  Jeszcze drugi... Zdjąłem żabot i zawiązałem mu go na drugim nadgarstku.
-Z-zostaw mnie!- krzyknął przez łzy, próbując zdjąć "opatrunek".
-Kurwa, uspokój się. - powiedziałem siadając ma podłodze. Złapałem go dość mocno i przyciągnąłem do siebie siłą, tak że obejmowałem go od tyłu, ręce skrzyżowałem mu na klatce piersiowej i mocno  przycisnąłem by ograniczyć mu ruchy.  Nogi oplotłem do koła jego żeby  już całkiem nie mógł się ruszać.
-Puść mnie... Ja już nie chcę żyć...
W tym momencie coś we mnie pękło.
-Chyba się przesłyszałem.- powiedziałem łapiąc go jeszcze mocniej -Nie chcesz żyć, tak? Szkoda że nie powiedziałeś mi tego na początku, od razu bym cię zabił, podczas pierwszego spotkania. Cały mój oddział zginął ratując twoją dupe a ty mówisz że nie chcesz żyć?! Nie kurwa, zmuszę cię do życia choćby oznaczało to że będę musiał być przy tobie przez dwadzieścia cztery godziny.
Chłopak dalej płakał i lekko się trząsł.
-Ale... ja nie mam po co
-Zamknij się!
Siedzieliśmy tak jeszcze przez pół godziny.  Westchnąłem już odrobinę spokojniejszy i odwinąłem mu jeden z nadgarstków. W miejscu z którego wcześniej leciała krew znajdowała się świeża blizna.  Sprawdziłem drugą rękę, to samo. Spojrzałem na jego ubranie, całe we krwi, zresztą moje nie wygląda lepiej.
-Eren, mogę wiedzieć dlaczego to zrobiłeś? - zapytałem w końcu.
Nie odpowiedział, wpatrywał się  pustym wzrokiem w ścianę.
Westchnąłem i powoli wstałem.
-Wyglądasz okropnie, wiesz?
Zero, nawet nie spojrzał na mnie.
-Oj Eren - mówiłem znów przy nim siadając.- Nie myśl że zostawię to tak. Jeszcze wrócę do tego tematu, ale najpierw...
Jest blady, zmęczony i ogólnie wygląda jak żywy trup. Wypadałoby położyć go do łóżka, ale w  takim stanie zniszczy mi pościel.  Bez zbędnych słów wyjaśnienia zacząłem go rozbierać.  Siniaki po wczorajszym całkiem zniknęły, to dobrze. Zostawiłem mu tylko majtki i wziąłem go na ręce.
-Już się nie szarpiesz, co -powiedziałem kładąc go na łóżku i przykrywając kołdrą  by nie zmarzł. - Ogarnę ten syf, a ty się prześpij, okej?
Posprzątałem prawie zaschniętą krew z podłogi i założyłem czysty mundur, a następnie spojrzałem na Eren który wciąż wpatrywał się w przestrzeń przed sobą.
-Powiesz mi już dlaczego to zrobiłeś? - zapytałem jak najspokojniej, siadając obok niego na łóżku.
-Bo...
-Spróbuję ci pomóc, ale najpierw musisz mi powiedzieć jak.- mówiłem gładząc go dłonią po włosach, jemu już chyba wszystko jedno czy go dotykam czy nie.
-Już nie mogę... Tyle osób zginęło żeby mnie chronić a przecież jestem tytanem. Tak nie powinno być...- powiedział bardzo cicho.
-I myślisz że tak rozwiążesz problem. Pomysł o tych którzy oddali za ciebie życie. Jeśli ty zginiesz ich poświęcenie pójdzie na marne.
-Ale już naprawdę mam dosyć...
-Trudno.
-Nie powinien mnie kapral ratować, z mojej śmierci cieszyłoby się wiele osób...
-I dlatego chciałeś popełnić samobójstwo? Bo inni ci  nie udając, bo się ciebie boją?
-I...
-I co?
-Ja nie chcę żeby kapral mnie wykorzystywał... Ja naprawdę tak noe mogę...
-Rozumiem. - czyli to jednak przeze mnie...
Po policzkach Erena popłynęły łzy.
-Uspokój się, dzieciaku.- powiedziałem po czym wziąłem go sobie na kolana tak że siedział do mnoe bokiem i opierał się prawą częścią twarzy o moje ciało.  Położyłem brodę na czubku jego głowy i mocno otuliłem go ramionami.
-Już cię nie skrzywdzę...
-Ale... Nie zostawiaj mnie też...
Zaraz co on powiedział?
-Mam cię nie zostawiać?
-Nie mam już prawie nikogo... Nawet Armin i Mikasa nie zachowują się w mojej obecności jak kiedyś.  Jeśli kapral się ode mnie odsunie to zostanę całkiem sam...
-Nie zostawię cię, ale nie bój się mnie. - powiedziałem z westchnieniem.
Nawet nie zdałem sobie z tego sprawy ale, on naprawdę jest sam... Pewne gdyby miał jeszcze kogoś to po wczorajszym nie odezwałby się do mnie albo nawet by na mnie doniósł.
-Wyglądasz naprawdę kiepsko, powinieneś odpocząć. - powiedziałem kładąc go z powrotem do łóżka.
Przykryłem go kołdrą i siedząc przy nim czekałem aż zaśnie.


Rozdział 4




-Levi....?
Otworzyłem natychmiast oczy sięgając jednocześnie ręką do rękojeści noża przy pasie. Gdzie jest?! Rozejrzałem się dookoła. Ciemność. Siedzę w ciemnym pomieszczeniu na brzegu łóżka. Moja sypialnia.... Bezpieczne miejsce... Spojrzałem na chłopca siedzącego na drugim końcu spania, przykrytego do połowy białą kołdrą.
-Coś... się  stało...?- zapytałem zaspany, przecierając oczy z tego żółtego czegoś co oblepia je co noc.
-B-bo... Obudziłem się i zobaczyłem że zasnąłeś na siedząco i... i pomyślałem  że pewnie jest ci niewygodnie... - gdy mówił głos mu się delikatnie trząsł. Wpatrywał się we mnie tymi dużymi, zielonymi oczami, jakby zastanawiał się czy zaraz na niego nie nakrzyczę... Albo i gorzej...
-Umm...-próbowałem się rozbudzić- Już wstaję...
Podniosłem się i już miałem dać krok, ale poczułem dotyk na nadgarstku. Ciepłe, szczupłe, wręcz nienaturalnie delikatne jak na kogoś w wojsku palce delikatnie oplotły się wokół mojej ręki. Zaskoczony, szybko odwróciłem się przodem do niego. On zaś natychmiast zabrał dłoń i posłał mi przepraszające i jednocześnie wystraszone spojrzenie. No tak... Za szybko.
-Eren?
-Yyy... Bo.... Mmm....-próbował powiedzieć coś z sensem. No cóż, nie wyszło.
-Tak?- zapytałem spokojnie, kucając przy łóżku by być bliżej chłopaka. Tylko się nie wystrasz. Tylko się nie wystrasz...
-N-nie możesz spać na siedząco....
-Hm?- zaskoczył mnie.
Eren w odpowiedzi przysunął się  bliżej ściany, zostawiając tym  połowę łóżka pustą.
-Przecież to woje łóżko...- wyjaśnił  nie patrząc mi  w twarz.
-Mam....
-Jak chcesz. -przerwał mi i odwrócił się do mnie plecami kładąc się na na połowie przy ścianie.
Zrobiło mi się... Miło.
Rozebrałem się szybko z munduru i delikatnie położyłem się na pustej połowie łóżka. Ułożyłem się wyżej od niego, przez co wrażenie jest jakbym to ja był wyższy.
-Przeziębisz się. - stwierdziłem patrząc na jego odkryte plecy.
Podciągnąłem mu  kołdrę prawie pod szyję i sam przykryłem się, ale już nie tak szczelnie jak on.
Leżałem na plecach wpatrując się w sufit. I co ja mam z nim zrobić...? nawet nie mogę zgadnąć co myśli. Zachowuje się tak... Nieprzewidywalnie.
-Oj Eren...- szepnąłem do siebie.
-Co?- usłyszałem jego krótką odpowiedź.
-Dzieciak z ciebie.
-Nie prawda.
-Prawda...
-Przeszedłem trzy letnie szkolenia w wojsku, nie jestem dzieckiem.
-A ja go nie przeszedłem a i co? Szkolenie nie zrobiło z ciebie dorosłego, tylko dało ci wiedzę jak przeżyć.
Nagle Eren odwrócił się do mnie przodem.
-Jak to nie przeszedłeś?
-Może kiedyś ci wyjaśnię. A teraz śpij.
-Ale...
-Dobranoc.
Eren westchnął i zamknął oczy. Wygląda teraz tak... Spokojnie. Wpatrywałem się na zmianę w niego i w sufit. Chyba już dzisiaj nie zasnę.
Godziny mijały, a z okna zaczęły wpadać pierwsze promienie słońca.
-Eren...- starałem się aby to zabrzmiało spokojnie.
Zero odpowiedzi.
-Eren.- powtórzyłem nieco głośniej.
Cisza.
Westchnąłem i i nachyliłem się nad nim. przybliżyłem usta do jego ucha i delikatnie w nie chuchnąłem. Usłyszałem jego niezadowolony jęk, jednak nie otworzył oczu.
-Pobudka...- wyszeptałem drażniąc jego ucho ciepłym powietrzem a następnie delikatnie je przygryzłem.
Eren nagle zerwał się do siadu i spojrzał na mnie. Wygląda dość zabwnie...
-Co ty robisz?!
-Ciszej, bo będę musiał sam cię uciszyć....
-Ale....!- zaczął znów głośno, jednak nie dokończył. Położyłem mu palec wskazujący na wargach.
-Ciiiii...
Może gdyby nie to że jest jeszcze za wcześnie dla niego i mógłbym go wystraszyć to pocałował bym go. Jakie "może"? Na pewno.
-Masz takie delikatne usta... -lekko przycisnąłem palec do jego warg.
Eren odsunął głowę do tyłu i spuścił wzrok.
-Aha.
Westchnąłem. Mogłem się tego spodziewać...
-Musimy już wstać.- oznajmiłem mu, podnosząc się.
-Tak wcześnie....?
-Tak.
Muszę być miły dla tego gówniarza... Nie może się mnie już bać. Gdy będę dla niego miły i będę troskliwy to przestanie się już bać. Tak, na pewno...
-Dzisiaj jest trening z manewru.
-Dzisiaj....?
-No wstawaj! Nie rozumiesz co do ciebie mówię?
Ups....
Chłopak szybko wstał.
-No.... 
Spojrzałem na jego ciało. Ładne, dość drobne, bez najmniejszych blizn. No, może poza mało widocznymi  śladami po pasach od sprzętu... Chociaż jego ślady są nieporównywalnie mniejsze od moich.
-Mógłby kapral przestać....?- jego cichy głos wyrwał mnie z zamyślenia.
Nie odpowiedziałem, po prostu przestałem się na niego patrzeć i podszedłem do szafy.
-Zaraz przyniosę ci nowy mundur.- powiedziałem szukając czystej koszuli.
Kiedy w końcu się ubrałem znów spojrzałem na niego.
-Nie zachowuj się jak baba. Nie musisz się mnie krępować, przecież jesteśmy tej samej płci.- chciałem powiedzieć "mężczyznami", ale Erenowi jest raczej bliżej do dziecka niż do mężczyzny.
Nie odpowiedział mi, usiadł tylko delikatnie na łóżku.
-Pójdę na dół do twojej sypialni i przyniosę ci ubrania.
Przytaknął patrząc na mnie z dołu.
Podszedłem do drzwi, ale za nim je otworzyłem przypomniałem sobie coś.
-Zamknę drzwi na klucz, żeby nikt nie wszedł z zewnątrz. Jeśli ktoś pociągnie za klamkę albo zapuka to nie odzywaj się i najlepiej nie ruszaj.- powiedziawszy to  wyszedłem z zrobiłem tak jak powiedziałem.
Szybko znalazłem się w podziemnej części zamku i odszukałem w szafie Erena czysty mundur. Muszę przyznać że ma nawet niezły porządek....
Wróciłem do sypialni.
-Był koś?- zapytałem rzucając mu ubranie.
Siedział w dokładnie tym samym miejscu kiedy wychodziłem.
-Nie. - odpowiedział mi, ubierając się jednocześnie.
Spojrzałem na zegar.
-Zaraz śniadanie, a o dziewiątej wszyscy spotykają się na placu. Będziesz musiał znaleźć oddział.
-Rozumiem.- jego krótka i zdecydowana odpowiedź nie brzmiała już jak u tego gówniarza, odpowiedział mi jak prawdziwy żołnierz.
-A teraz idź już. Pewnie chcesz coś jeszcze zrobić przed śniadaniem.
-Tak.- odpowiedział krótko i wyszedł.
Usiadłem przy biurku.
Ciekawe kim byłby ten dzieciak gdyby nie został wojskowym.... Z jego papierów wiem że po ataku na Marie pracował na farmie, ale wątpię żeby spędził tak całe życie gdyby nie poszedł na szkolenie. Pewnie założyłby rodzinę... Miał piękną żonę i dziecko. A może nawet dzieci.... Dorobiłby się domu, a jego największym zmartwieniem  było by to jak zapewnić rodzinie jak najlepsze warunki. Nawet by się nie dowiedział że jest tytanem. Żyłby we spaniałej niewiedzy....
 Przerwałem rozmyślania wstając i poszedłem na stołówkę.
Nie ma jeszcze siódmej, ale jako że jestem "najsilniejszym z ludzkości" mogę jadać kiedy chcę. Mogę robić prawie wszystko kiedy chcę i jak chcę.
Usiałem przy pustym stole w pustym pomieszczeniu i zacząłem jeść.
Brakuje mi jedzenia na mieście. Tutaj wszystko smakuje tak samo. Może niedługo gdzieś się wybiorę.... I może nawet zabiorę ze sobą Erena... Temu gówniarzowi  też przyda się wyjście gdzieś. Problemem jest tylko to co zrobić żeby zechciał ze mną gdziekolwiek pójść. Chociaż może wizja opuszczenia zamku choć na chwilę będzie dla niego na tyle atrakcyjna że zgodzi się.
Odniosłem tace z brudnymi talerzami do kuchni i poszedłem do siebie.  Dziwne, że nikogo jeszcze nie spotkałem.
Usiadłem przy biurku i zacząłem  wypełniać dokumenty które nigdy mi się nie kończyły. Nie mogłem jednak skupić się na pracy. Ciągle myślałem o tym jak przekonać do siebie Erena.... 


Rozdział  5





Dzień minął spokojnie. Wszyscy oprócz mnie zebrali się na śniadaniu, a później odbył się trening. Dzień jak co dzień. Siedziałem właśnie w swoim pokoju, przy biurku i przez otwarte okno przyglądałem się gwiazdom. Kiedyś nie miałem ich co noc za oknem...
Ktoś delikatnie zapukał.
-Wejść.- odwróciłem się przodem do drzwi i dostrzegłem stojącą w nich postać. Nie widziałem twarzy, ale po wzroście domyśliłem się że to Erwin.-Co się stało, że nachodzisz mnie o tej porze?
-Chciałem z tobą porozmawiać o następnej wyprawie.
-Rozumiem.
Wziąłem następną świecę i odpaliłem od tej na biurku by lepiej oświetlić pokój. Położyłem drugą świecę na parapecie i przysunąłem drugie krzesło do biurka. Usiadłem na jednym z nich i spojrzałem na Erwna który położył na blacie dużego biurka jakiś duży papier i butelkę.
-Przyszedłeś porozmawiać ze mną o wyprawie, czy się napić?
-I to i to.- usiadł i zaczął rozwijać papier- Ale najpierw wyprawa.
Westchnąłem i pomogłem mu, przytrzaskując brzegi kartonu jakimiś niewielkimi książkami. Erwin jakby był u siebie wziął kolejną zgaszoną świecę z biurka i odpalił żeby więcej światła padło na karton. A właściwie to mapę, którą nareszcie udało mi się dobrze zobaczyć.
-Wyprawa jest dość ryzykowna, dlatego poświęcimy dużo czasu na przygotowania do niej- mówił patrząc na mapę na której znajdowały się trzy mury- Ale jeśli się uda, a z pomocą Erena na pewno, to znajdziemy się o krok bliżej od odzyskania Marii.
-Czyli chcesz żeby wszystko zależało od tego gówniarza?
-Nie. On będzie jako plan awaryjny, Jeśli coś pójdzie nie tak, to się zmieni.
-Mam rozmieć, że jeśli spotkamy więcej tytanów niż jesteśmy w stanie pokonać to Eren ma przyjąć formę tytana i rozwiązać ten problem.
-Dokładnie.
-Doskonale zdajesz sobie sprawę, że on nie zawsze może się zmieniać. Jeśli wtedy nawali to koniec.
-Poświęcimy teraz dużo czasu na jego trening. Hanji się już zgodziła.
-Zostałem poinformowany ostatni?
-Eren i reszta zwiadowców też nic nie wiedzą.
-Chyba jako sprawujący odpowiedzialność za niego powinienem wiedzieć przed czterooką.
-Wybacz.
Westchnąłem i zacząłem przyglądać się mapie, jest na niej zaznaczony każdy szczegół.
-Wyruszymy jak zwykle z tej bramy- mówił pokazując wszystko palcem- będziemy kierowali się na zachód. Stworzymy kilka nowych miejsc z zaopatrzeniem i wrócimy.
-Kilka?
-Dziesięć.
-W jakich odstępach?
-Dziesięć kilometrów.
-Jak niby chcesz to zrobić? Konie ledwo wytrzymają jeśli będę miały razem dwieście kilometrów, a nawet jeśli dadzą radę to przy walce z tytanami będą zbyt zmęczone co może nam zagrażać.
-Będzie to wyprawa na dwa dni.
Spojrzałem na niego zaskoczony, chociaż tego nie pokazałem.
-Wyruszymy świtem i jak najszybciej zbudujemy pierwsze pięć punktów zaopatrzeniowych. Później zrobimy przerwę której czas będzie zależał od tego w jakim tempie idzie nam praca, będzie to od godziny do dwóch. Wyruszymy znowu i będziemy usieli przed zmierzchem zbudować pozostałe  punkty i dotrzeć do tego miejsca.- wskazał palcem na czerwoną kropkę na mapie- Tutaj pod ziemią idą tunele prowadzące do podziemnego schronu.
-I jaką masz pewność że nie weszli tam tytani, albo nie będzie zapełniony gnijącymi ciałami?
-Na pewno nikt tam nie wszedł. Podczas ataku na Marię, brama była zamknięta.
-Tytani mogli rozwalić bramę.
-I tak by nie weszli, wysokość korytarza ma dwa metry.
-Skoro był schron, to dlaczego ludzie się tam nie ukryli?
-Nikt nie przewidział ataku, więc wejście było od kilku lat zamknięte.  Ale to dobrze, ludzie którzy znaleźliby tam schronienie po kilku dniach umarliby z głodu.
-No tak, przecież lepiej było nakarmić nimi tytanów podczas pierwszej próby odbicia Marii...
Erwin tylko westchnął.
-Skoro tak wygląda plan, Hanji musi już od tego tygodnia zająć się Erenem. Oczywiście  pomogę jej.- powiedziałem na zakończenie.
-Liczę na to.
Wstałem i zabrałem z szafki dwie szklanki.
-Mam nadzieję, że to nie byle co.- Położyłem szklanki przed nami i usiadłem nieco bardziej swobodnie niż jeszcze chwilę temu.
-Dla ciebie raczej każdy alkohol oprócz zwykłego spirytusu powinien być  luksusem- mówiąc nalewał brązowawą ciecz do szklanek, nawet na mnie nie patrzą.  Kiedy szklanki były już pełne odłożył butelkę i spojrzał mi w oczy- A może już przywykłeś na tyle do życia na powierzchni, że zapomniałeś  jak to było na dole?
-Wal się.
Wziąłem szklankę która znajdowała się bliżej mnie i upiłem z niej jeden łyk.  Ręką Erwina szybko i stanowczo poleciała w moją stronę, a właściwie jego palce powędrowały do mojego podbródka ciągnąć go w dół, otwierając mi tym delikatnie usta.
-Chyba zapomniałeś z kim rozmawiasz...
Całe jego ciało razem z krzesłem niebezpieczne  zbliżyło się  do mnie. Usta bez odrobiny zawahania  wbiły się w moje. Język bada każdy centymetr mojego wnętrza. Po jakimś czasie przestał, ale nie oddalił zbytnio twarzy. Jego place jeszcze bardziej pociągnęła moją brodę w dół.
-Wolałbym tu włożyć coś innego niż język...
-Aha.
Patrzyłem mu w oczy z kamiennym wyrazem twarzy. Nagle zdmuchnął wszystkie świeczki oprócz tej na parapecie, a wszytko rzeczy z wyjątkiem butelki i dwóch szklanek które stanęły przy oknie wylądowały na podłodze. wstałem z krzesła i od razu Erwin posadził mnie na biurku by swoimi dużymi dłońmi przycisnąć mnie do pozycji leżącej. Spojrzał na mnie dominująco z góry i szybko zdjął buty a następnie jego dłonie zaczęły sprawnie pozbywać się moich spodni.
-Może i jesteś kapralem...- po rozcięciu rozporka szybkim ruchem zsunął mi spodnie razem z bielizną uwalniając moje przyrodzenie- Ale dla mnie w nocy jesteś zwykłą dziwką.
Patrzyłem na niego nie wzruszony i bez słowa dawałem mu się rozebrać.  Dobrze wiem że takie sytuacje go podniecają, chociaż nie bardziej niż zadawanie bólu.  Na co dzień  opanowany, szanowany dowódca, a w nocy...  Kiedy zostałem już bez żadnego fragmentu odzieży złapał trochę za mocno moje kostki i szybko uniósł moje nogi w górę i na boki.
-Albo się sam przygotujesz, albo zrobię to tak jak ostatnio.  Chyba tego nie chcesz...
Westchnąłem i włożyłem sobie od ust dwa palce prawej dłoni śliniąc je. Bez słowa włożyłem je w soje dolne wejście.
-Czemu tylko dwa? Dobrze wiemy że dasz radę więcej...
Położył moją lewą nogę na swoim ramieniu i szybkim ruchem wepchnął we mnie swoje dwa paluchy nawet nie zadbając o to by były choć odrobinę mokre. Mimowolnie syknąłem. Ta reakcja spodobała mu się co widać było po jego uśmiechu.

***

Leżałem samotnie, obolały n biurku. Kolejny raz dałem mu to zrobić... Za każdym razem okłamuję się że już mu na to nie pozwolę,  ale i tak po kilku dniach leżę nocą  pod nim obolały i upokorzony czekając aż wreszcie dojdzie. Czyli tak się przy mnie czuje Eren... Erwin robi to mi, ja robię to Erenowi żeby odreagować, a on zapewne dusi to w sobie. Może sobie kogoś znajdzie i pójdzie to dalej...? Po każdym takim wieczorze tracę wiarę we wszytko, nawet w to że mógłbym być szczęśliwy... No bo czym jest szczęście? W takiej relacji z ludźmi w życiu nie ma miejsca na szczęście, zostało ono zamienione na wstyd i nienawiść do ludzi. Do ludzi? A może do siebie? W końcu to siebie powinienem nienawidzić za to że na to pozwalam. Gdybym mógł cofnąć czas żeby zmienić swój los, wrócił bym do swojej pierwszej wyprawy by zginąć z jedynymi przyjaciółmi.  Chciałem być szczęśliwy z Erenem, ale w moim życiu już nie będzie szczęścia, a ten gówniarz nie będzie mógł przy mnie zaznać nawet odrobiny szczęścia tak jak ja nie mogę przy Erwinie. Gdy sięgam nawet do najdalszych wspomnień, nie przypominam sobie  żeby zdarzyło się coś co teraz by mnie uszczęśliwiło. Z góry zostało złożone że w moim życiu nie będzie miejsca na szczęście... I słusznie. 





2 komentarze: