Levi x Eren
Dlaczego to się nie trzyma kupy...? A no tak, bo jestem debilem.
Dostałem drugą szansę rozdział 0, czyli nigdy nie skończony one shot, który zapoczątkował to wszystko co aktualnie stanęło w miejscu...
Z
przeciętnej na pierwszy rzut oka wyszedł tak samo przeciętny nastolatek.
Założył kaptur od kurtki na brązowe lekko potargane włosy i włożył słuchawki do
uszu od razu włączając utwór ulubionego zespołu i podgłaszając do maksimu.
Szedł tak przed siebie, szedł i szedł aż nagle zatrzymał się przed czarnym
samochodem o który opierał się mężczyzna koło dwudziestu pięciu lat z
nadzwyczaj czarnymi włosami, około metra sześćdziesięciu, ubrany był czarne
spodnie i ciemnoszary płaszcz. Młodszy chłopak na jego widok szybko wyciągnął
słuchawki z uszu i spojrzał na niego zaskoczony.
-Myślałem że
pracujesz do siedemnastej.- powiedział podchodząc do auta.
-Skończyłem
wcześniej więc pomyślałem że mogę cię odebrać ze szkoły.- odpowiedział
wsiadając do
swojego
samochodu.
Brunet
szybko zajął miejsce od strony pasażera i zdjął kaptur.
-Dobrze
pomyślałeś- powiedział chuchając na zmarznięte dłonie- cholernie dzisiaj zimno.
-Skoro jest
tak zimno to dlaczego nie złożysz rękawiczek?- zapytał straszy ruszając z
piskiem opon.
-Bo nie
lubię.
-Eren... Nie
bądź dziecinny.
-Levi... Nie
bądź taki dorosły- odpowiedział chłopak naśladując ton głosu swojego rozmówcy.
Na co Levi tylko westchnął.
-Co chcesz
na obiad?- zapytał patrząc na znak wskazujący że do supermarketu należy skręcić
w prawo.
-Może
spaghetti? Chyba że chciałeś zrobić coś innego.
-Może być.-
powiedział obojętnym tonem- W takim razie nie musimy jechać do sklepu.-
Stwierdził mijając znak popularnej sieci supermarketów.
Jechali
jeszcze około pół godziny zanim stanęli przed dwupiętrowym domkiem
jednorodzinnym. Levi nacisnął guzik na pilocie i cierpliwie czekał z wjechaniem
aż drzwi bramy się otworzą, kiedy tak się stało postawił samochód w garażu i
oboje z niego wysiedli. Weszli bez słowa do domu zamykając za sobą drzwi. Levi
szybko zdjął swój płaszcz i schował go do potężnej szafy w przedpokoju i
podszedł do Erena który dopiero zdjął buty i rozpiął kurtkę. Czarnowłosy zsunął
mu kurtkę z ramion i bez słowa powiesił obok swojego płaszcza.
-Umiem się
sam rozebrać.- powiedział lekko zażenowany (ściągając buty).
-Nie
przeczę- odpowiedział starszy podchodząc do niego i składając delikatny
pocałunek na jego wargach- Ale lubię patrzeć jak słodko się rumienisz kiedy to
robię.
Brunet
odwrócił się do niego tyłem i ruszył w stronę kuchni ignorując to co powiedział
Levi.
-Nie ignoruj
mnie.- powiedział stanowczo łapiąc odrobinę za mocno nadgarstek zielonookiego i
przyciągając go do siebie- Będę cię musiał za to ukarać.- powiedział kładąc
dłoń na [CENZURA] Erena i głaszcząc go przez materiał spodni.
-A...ah-
zajęczał brunet.
-A wiesz co
chciałbym dzisiaj z tobą zrobić...? -wyszeptał przeciągle do jego ucha
uśmiechając się przy tym zadziornie cały czas Erena za nadgarstek- Chciałbym
cię [CENZURA] aż krew spływała bu ci po udach, ale wcześniej wylizałbym ci
[CENZURA] tak umiejętnie aż płakałbyś z zażenowania i prosił bym przestał a
następnie [CENZURA] bym ci tak że ze wstydu na mój widok odwracałbyś wzrok.-
powiedział czarnowłosy uciskając coraz mocniej [CENZURA] chłopaka który swoją
drogą miał dość dziwny wyraz twarzy.
-Do
sypialni. - rozkazał Levi puszczając bruneta.
Chłopak bez
słowa wykonał polecenie i usiadł na łóżku swojego kochanka który szedł za nim
do pokoju. Levi rozsiadł się wygodnie na łóżku i spojrzał na bruneta.
-Wstań.-
powiedział, a kiedy on wykonał jego polecenie spojrzał niego znudzony- Możesz
już ściągnąć ciuchy. Nie będą potrzebne.
-Daje ci się
już [CENZURA], na serio myślisz że będę wykonywał każdy twój rozkaz?
Levi
westchnął ciężko po czym wstał i podszedł do bruneta. Bes słowa zaczął go
dość brutalnie i szybko rozbierać rzucając rzeczy na podłogę. Po jakieś minucie
Eren stał już w samych bokserkach rumieniąc się. Czarnowłosy popchnął go
na łóżko i sam zaczął pozbawiać się swoich ubrań na co brunet uważnie patrzył.
-Więc
Eren...- zaczął zawisając nad nim- Którą z rzeczy które ci obiecałem chcesz
najpierw?
Eren
momentalnie zrobił się czerwony na twarzy.
-Więc ja
zdecyduję. -powiedział po chwili czarnowłosy, przyciskając bruneta do łóżka by
ten grzecznie się położył. - Muszę cię trochę zmęczyć bo inaczej będziesz mi
później stawiał opór.
Levi szybko
znalazł się pomiędzy nogami chłopaka i zaczął całować wewnętrzną stronę ud
zostawiając co kilka centymetrów malinki. Gdy znalazł się twarzą przy
bokserkach Erena nieśpiesznie zsunął ja na tyle by ujrzeć jego "nie
wzruszonego całą sytuacją" [CENZURA].
-Spokojnie,
sprawię że zaraz stanie...- powiedział widząc że ten
Rozdział 1
15:40, o tej
właśnie godzinie skończyły się zadawane mi od 8:15 tortury o przerażającej i
każdemu znanej nazwie SZKOŁA. Wyszedłem z sali matematycznej i od razu ruszyłem
w stronę szatni po drodze wyglądając przez okno na korytarzu. Mamy połowę
stycznia więc jest cholernie zimno a śnieg mimo tego że przez kilka ostatnich
dni nie padał sięga do kolan. Westchnąłem i wyciągnąłem telefon z
kieszeni czarnych spodni.
WIADOMOŚĆ
DO: Levi
TEKST
WIADOMOŚCI: Przyjedź po mnie.
Jeszcze w
tej samej minucie dostałem odpowiedź.
WIADOMOŚĆ
OD: Levi
TEKST
WIADOMOŚCI: Po to masz nogi żeby ich używać.
WIADOMOŚĆ
DO: Levi
TEKST
WIADOMOŚCI: Ze szkoły do domu jest około 40 minut pieszo, weź po mnie przyjedź.
WIADOMOŚĆ
OD: Levi
TEKST
WIADOMOŚCI: A co będę z tego miał?
WIADOMOŚĆ
DO: Levi
TEKST
WIADOMOŚCI: Przyjedziesz?
WIADOMOŚĆ
OD: Levi
TEKST
WIADOMOŚCI: Za 20 minut będę.
Włożyłem nie
śpiesznie telefon do kieszeni i powoli by nie czekać za długo na Levi'a na
dworze poszedłem do szatni. Jak zwykle o tej godzinie nie było już prawie
kurtek, choć dostrzegłem jedną znajomą kurtkę. Jestem pewny że to ta , w końcu
tylko Jean może nosić tak frajerską kurtkę i być z tego zadowolony.
Ubrałem się szybko zanim on tu przyjdzie, wyrwałem kartkę z zeszytu do matematyki
i nabazgrałem na niej wielkim literami JESTEM CIOTĄ. Przykleiłem
"informację" do pleców kurtki na taśmę klejącą którą właśnie na takie
sytuacje mam zawsze ze sobą j wyszedłem ze szkoły. Stanąłem na niewielkim
parkingu pod szkołą na na którym mimo że jest przeznaczony wyłącznie dla
pracowników staje Levi. Minęło dopiero
15 minut co oznacza że przez jeszcze 5 minut będę musiał tu stać. Eh... Zimno
mi... Schowałem zmarznięte dłonie do kieszeni kurtki zaczynając coraz częściej
się rozglądać na boki. Po jakiś 10 minutach stanął obok mnie czarny samochód.
Od razu do niego wsiadłem i zacząłem chuchać na sztywne ręce.
-Spóźniłeś
się.- powiedziałem oskarżycielskim tonem.
-Myślę że
nie byłoby ci tak zimno gdybyś jednak zakładał rękawiczki...- odpowiedział
patrząc na moje dłonie. Nienawidzę nosić rękawiczek a czapki tym bardziej a on
doskonale o tym wie. Ale nie, musi to powiedzieć żeby mnie zezłościć.
-Jedź już.
Bez słowa
wykonał moje polecenie. Hmm... Coś jest nie tak. Są dwie możliwości albo Levi'a
porwali kosmici albo zajrzał pod moje łóżko i jeszcze się nie otrząsnął
po ujrzeniu podłóżkowego syfu. Pewnie dowiem się w domu o co chodzi.
Po jakimś
czasie dojechaliśmy do białego, cholernie dużego, dwupiętrowego domu
Levi'a. Domu z ogródkiem, oczywiście. Zaparkował auto w garażu i bez słowa
wysiadł a następnie wszedł do domu. Coś naprawdę jest nie tak... Powoli udałem
się za nim. Przekroczyłem próg, zamknąłem szybko drzwi i żeby nie narobić błota
w przedpokoju od razu zdjąłem buty. wyprostowałem się i kiedy już miałem
zdejmować kurtkę poczułem jak ktoś zdejmuje mi ją z ramion. Ktoś?
Oczywiście że Levi. Spojrzałem na niego na pewno nie najprzyjemniejszym
spojrzeniem.
-Umiem się
sam rozebrać!
-Wiem-
powiedział jak gdyby nigdy nic, odwieszając moją kurtkę obok swojego wiszącego
już w szafie płaszcza- Po prostu lubię patrzeć jak słodko się rumienisz kiedy
to za ciebie robie.
-Wal się.
Nagle
poczułem jak siła przyciąga mnie do siebie i łapie za włosy z tyłu głowy
kierując moje spojrzenie na siebie.
-Nie mów do
mnie tym tonem gówniarzu.- powiedział patrząc mi dość nieprzyjemnie w oczy. Po
czym mnie pocałował również siła rozchylając mi wargi językiem. Zdziwiony
odsunąłem głowę i spojrzałem mu pytająco w oczy.
-Chyba
należy mi się jakaś nagroda za przejechanie po ciebie- powiedział ponownie mnie
całują. Odsunąłem się natychmiast na bezpieczną odległość. Więc to mu chodziło
po głowie kiedy byliśmy w samochodzie! Pocieszające jest chociaż świadomość że
jeszcze nie zajrzał pod łóżko.
-Później. -
powiedziałem czując jak krew napływa mi do twarzy.
-Wiesz że
Cię to nie ominie, prawda?
Nic nie
odpowiedziałem, po prostu udałem się do kuchni.
-Co na
obiad?- zapytałem słysząc jak staje w drzwiach.
-Nie chce mi
się gotować. Zamów pizzę, na lodówce jest ulotka.
-Okej-
wziąłem ulotkę do ręki i zacząłem wybierać numer- Tą co zwykle?
Przytaknął i
wyszedł z kuchni.
Złożyłem
zamówienie i poszedłem do niego, siedział na swojej idealnie czystej kanapie w
idealnie czystym salonie. Usiadłem obok niego a on przytulił mnie do
siebie obejmując ramieniem. Delikatnie uśmiechnąłem się w odpowiedzi.
Nie mam pojęcia ile tak siedzieliśmy i szczerze mówiąc nie obchodzi mnie
to. Przy nim czas płynie w innym tempie.
Rozdział 2
Dobra, już
wiem ile tak siedzę z Levi'em. Około godziny. Skąd to wiem? Uświadomił mi
to dzwonek do drzwi. A wiecie co on oznacza? PIZZĘ! Chyba... Wolę jednak żeby
to była pizza niż jakaś sąsiadka która znów będzie próbowała namówić Levi'a na
randkę. Bo w końcu jest samotny, a właściwie nie jest tylko wszyscy tak myślą.
Dlaczego? Bo jest moim prawnym opiekunem. Kiedy miałem 10 lat moja mama
zginęła, znowu. Tym razem jednak była to śmierć spowodowana wypadkiem.
Kierowca był pijany a ona najzwyczajniej w świecie przechodziła na przejściu
dla pieszych... To takie nie sprawiedliwe... Pamiętam że kiedy czekałem na mamę
w domu, zamiast niej przyszli zupełnie obcy mi ludzie i powiedzieli że muszę z
nimi pojechać. Przez 5 lat przebywałem w domu dziecka później całkiem
przypadkiem spotkałem Levi'a na ulicy i tak oto został moim opiekunem
prawnym.
-Pójdę
otworzyć.- oświadczył wyrywając mnie tym samym z zamyślenia.
Kiwnąłem
głową w odpowiedzi zacząłem wsłuchiwać się w rozmowę przy drzwiach. Oczywiście
nic nie usłyszałem ale po chwili przyszedł Levi z pizzą. Postawił ją na stoliku
który stał naprzeciwko kanapy.
-Ruszył byś
się po talerze.
-Już,
już...- powiedziałem powoli wstając i ruszając do kuchni. Wziąłem dwa
duże talerze i dwie łyżki a właściwie łyżeczki do sosów. Wróciłem do pokoju i
podałem mu jeden talerz i włożyłem łyżeczki do sosów po czym usiadłem obok niego
na kanapie.
-Włączymy
jakieś film?- zapytałem patrząc na niego.
-Możemy.-
odłożył talerz i wstał. Podszedł do laptopa który prawie przez cały czas jest
podłączony do telewizora- Horror?
-Okej.
Obserwowałem
jak w internecie szuka jakiegoś dobrego horroru na ekranie telewizora aż w
końcu wybrał jakiś i włączył a następnie wrócił na swoje miejsce.
Film trwał
jakieś dwie godziny, oglądaliśmy go przytulając się i jedzą, oczywiście.
-Bałeś się?
- zapytał patrząc na mnie z pół uśmieszkiem kiedy na ekranie za widniały napisy
końcowe.
-Nie.-
odpowiedziałem od razu.
-Przekonamy
się w nocy.
Po chwili
Levi wstał i zabrał puste pudełko i brudne talerze zostawiając mnie samego w
salonie. Nawet nie zwróciłem wcześnie uwagi na to że jest już tak ciemno.
Podszedłem do okna celem zasłonięcia zasłon i kiedy już miałem się do
odwrócić i pójść zapalić światło poczułem jak coś łapie mnie od tyłu. Wrzasnął
głośno i dopiero po chwili uświadomiłem sobie że to Levi.
-Buu...-
wyszeptał mi do ucha drażniąc je jednocześnie swoim ciepłym oddechem.
-Weź się!-
powiedziałem obrażony próbując wyrwać się z jego silnego uścisku, nadaremnie.
-Powiedziałam
ci przecież że to cię nie ominie.- powiedział przeciągle zjeżdżają dłonią do
moich spodni a następnie masując mojego penis przez materiał.
Rozluźniłem
się wtulając się w niego przymykając jednocześnie powieki. Jest mi teraz
tak cholernie dobrze... Nagle poczułem jak moje nogi lecą ku górze. Otworzyłem
szeroko oczy i zaskoczony zobaczyłem jak Levi ze mną na rękach idzie do swojej
sypialni. Tak, on ma swoją sypialnie a ja mam swoją z tym że ze swojej prawie
nie korzystam.
-Puść mnie!
Przecież jestem ciężki.
-Chyba nie
zdajesz sobie sprawy z tego jaki jesteś chudy.
-Nie jestem
chudy tylko szczupły!
-Szczupły
może byłeś kilka kilogramów temu.- powiedział kładąc mnie na łóżku- A teraz
rozbieraj się. Chcę popatrzeć na to twoje chude ciało.
Kochaliśmy
się długo. Za każdym razem kiedy czułem że zaraz dojdę on przerywał żeby po
chwili znów zacząć i tak kilka razy... Po wszystkim leżeliśmy przytuleni do
siebie i normowaliśmy oddechy.
-Pójdziesz
na własnych nogach do łazienki czy mam cię tam zanieść?- zapytał po kilku
minutach. Spojrzałem mu w oczy pokazując moje niezadowoleni z tego że nosił
mnie na rękach i wstałem. Od razu poczułem jak coś spływa mi po udach.
Zerknąłem w dół i zobaczyłem jak wycieka ze mnie sperma Levi'a. Jęknąłem
niezadowolony i szybko poszedłem do łazienki. Równie szybko wszedłem pod
prysznic i puściłem ciepłą wodę. Po niecałej minucie drzwi otworzyły się
i wszedł przez nie Levi. Spojrzał na mnie od góry do dołu i wszedł pod
prysznic.
-Nie mogłeś
zaczekać aż skończę?
-Wolę to
robić z tobą.- powiedział biorąc żel do mycia ciała na dłoń i rozmasowywując
mi go po plecach- Dlaczego tak nagle uciekłeś?
-Wyobraź
sobie że chciałem to z siebie zmyć.
-Przecież to
normalne że skoro pozwoliłeś mi w sobie dojść to będzie to z ciebie
musiało wylecieć.
W odpowiedzi
zarumieniłem się a on przeszedł dłońmi z pleców na mój tors. Po chwili również
nabrałem żelu na dłonie i zacząłem go myć, za to no wziął szampon i zaczął myć
mi włosy. Ta chwila mogłaby trwać wiecznie... Mogłaby, ale nie trwała.
Skończyła się w chwili kiedy Levi zabrał ze mnie swoje dłonie i zaczął myć
własne włosy.
-Dlaczego ja
nie mogę tego zrobić?- zapytałem czując jak piana z wodą spływają z mojej głowy
po całym ciele aż do stóp.
-Nikt nie
dotyka moich włosów oprócz mnie i mojego zaufanego fryzjera.
Po jakiś pięciu
minutach wyszliśmy spod prysznica. Wziąłem ręcznik i owinąłem go sobie do około
bioder, od razu wylądował na ziemi.
-Czego ty
się wstydzisz?- zapytał Levi patrząc na mnie poważnie.
-Nie rzucaj
ręcznikiem.- powiedziałem podnosząc go z podłogi.
-Odpowiedz.
-Nie wstydzę
się.- odpowiedziałem czując jak krew dopływ mi do twarzy.
Nagle
poczułem jak mocno przyciska mnie do siebie i prowadzi pod lustro. Było ono
duże, wyższe ode mnie. Na kierował mi twarz swoimi palcami na nasze odbicie.
-Spójrz i
powiedz czego się wstydzisz.
-Niczego.-
powiedział czerwony na twarzy, robiąc krok w bok. Levi złapał mnie mocno w
pasie i znowu przycisnął do siebie.
-Eren, nie
masz się czego wstydzić. Oboje jesteśmy facetami, a po drugie robiliśmy
to już sporo razy.
-Wiem...-
odpowiedziałem patrząc ślepo w nasze odbicie.
Levi stanął
naprzeciwko mnie i złapał dłońmi moją twarz kierując moje spojrzenie na
siebie.
-Kocham cię.
Nie musisz się przy mnie wstydzić albo ukrywać się z czymś przede mną.
Rozumiesz?
Przytaknąłem
delikatnie poczym pocałowałem go równie delikatnie w usta i odsunąłem się.
-Chcesz się
już położyć?- zapytał patrząc jak wychodzę przez drzwi prowadzące z łazienki
prosto do jego sypialni.
-Jestem już
zmęczony.
Położyłem
się pod ciepłą kołdrą i powlokłem wzrokiem za Levi'em który równie się położył.
Położyłem głowę na jego klatce piersiowej a on złapał mnie za rękę i
splótł nasze palec.
-Dobranoc.-
wyszeptałem zamykając oczy.
Poczułem jak
całuje mnie w czoło.
-Dobranoc Eren.Rozdział 3
-Levi?-
powiedziałem szturchając go-Levi. Obudź się. Levi!
W odpowiedzi
usłyszałem przeciągły jęk niezadowolenia.
-Coś jest w
ogrodzie.- wyjaśniłem
-Śpij.
-Mówię
prawdę.
-Śpij do
kurwy nędzy.- odpowiedział nawet nie otwierając oczu.
Westchnąłem
cicho i z powrotem wtuliłem się w niego. Może rzeczywiście wydawało mi się...
Zamknąłem oczy i już po chwili poczułem jak odpływam.
BUM
Podskoczyłem
jak oparzony budząc jednocześnie Levi'a.
-Eren!- z
wyrazu jego twarzy mogłem jedynie wyczytać chęć opierdolenia mnie.
-Ktoś
uderzył w okno!- zacząłem się tłumaczyć.
-Może
jeszcze powiesz że to duch z tego horroru?- na dźwięk tych słów zdębiałem-
Eren, nie wierzę.
-Nie śmiej
się!- krzyknąłem widząc jego rozbawienie.
Levi wstał
powoli a ja wiedząc jego nagie ciało odwróciłem wzrok rumieniąc się.
Słyszałem jak grzebie w szafie. Nagle poczułem jak coś upada mi na
kolana.
-Koc?-zapytałem
po czym spojrzałem jak on sam owija się drugim.
-Wstawaj.
Idziemy zobaczyć naszego ducha.
-Zapomnij!-
powiedziałem stanowczo na co on tylko westchnął i siłą wyciągnął mnie z łóżka i
owinął kocem. Złapał mnie mocno w pasie i przeciągnął bo ciężko to nazwać
przeprowadzeniem przez dom.
-Nie.-
powiedziałem widząc jak otwiera drzwi. Spróbowałem mu się wyrwać. Nadaremnie,
tylko wzmocnił uścisk. Szybkim ruchem otworzył drzwi i pociągnął mnie jakiś
metr od nich. Poczułem jak zimny śnieg topnieje mi pod stopami i lekko
się skrzywiłem.
-Co widzisz?-
zapytał
Rozejrzałem
się do około.
-Nic...-
odpowiedziałem zdezorientowany. Przysiągłbym że coś słyszałem.
-Za to ja
widzę.- powiedział łapiąc mnie za głowę od tyłu kierując mój wzrok na
ziemię- Kocie ślady na śniegu. Coś uderzyło w okno czy w parapet?
-W
parapet...- Boże jaki ja byłem głupi. Teraz Levi będzie mi to wypominał do
końca życia...
-Bachor.-
powiedział po czym pocałował mnie w czoło- Wracajmy bo się przeziębisz.
Przytaknąłem
po czym wszedłem z nim do domu.
-Chodź do
łazienki.
Posłusznie
wykonałem polecenie po czym spojrzałem zdziwiony na Levi'a.
-Po co
miałem tu przyjść?
-Usiądź na
brzegu wanny.
- Po co?
-Już.
Westchnąłem
i zrobiłem to co mi kazał.
-Grzeczny
bachor.- powiedział biorąc z szafki ręcznik i mocząc go w umywalce w letniej
wodzie.- Daj nogę.
Spojrzałem
na niego pytająco i podniosłem nie za wysoko prawą nogę. On wziął ją i zaczął
powoli obmywać z pozostałości śniegu. Muszę przyznać że ciepło przyniosło mi
ulgę. Po chwili zrobił to samo z drugą.
-A teraz idź
spać.- powiedział swoim bezbarwnym głosem.
-Dziękuję.-
powiedziałem wstając.
Wszedłem z
łazienki do jego sypialni i rzuciłem koc na krzesło po czym położyłem się do
łóżka. Dlaczego to zrobił? Muszę przyznać że spodziewałem się w tamtej chwili
wszystkiego tylko nie tego. Poczułem się wtedy dość dziwne ale jednoczenie było
mi przyjemnie. W ogóle Levi się zmienił... Do dziś pamiętam nasz pierwszy
raz, kiedy żyliśmy zamknięci w murach jak zwierzęta w klatce. Levi był wtedy
taki... hmm... nie czuły? Tak, to chyba dobre określenie. Chociaż nie. On był
czuły ale nie potrafił tego okazywać. Pamiętam jak cholernie się go wtedy
bałem... A teraz, w naszym drugim życiu jest zupełnie inaczej. Nie dosyć
że Levi okazuje mi uczucia i powtarza że mnie kocha to nawet od czasu do czasu
uśmiechnie się do mnie.
Usłyszałem
jak Levi wchodzi do sypialni.
-Rozgrzałeś
się już?- zapytał kładąc się obok mnie.
-Tak...
-To dobrze.
Nie chcę żebyś był chory.
Przytuliłem
się do niego i zamknąłem oczy.
-Dobranoc.
Rozdział 4
Znacie to
uczucie kiedy jest się pomiędzy snem a... nie snem? Kiedy jeszcze śpicie ale
jesteście w pełni świadomi i wiecie że jak już otworzycie oczy to wzbudzicie
się i już na pewno nie zaśniecie? To ja właśnie jestem w takim stanie.
Muszę wstać do szkoły ale tak cholernie mi się nie chce... A do tego jest
mi tak ciepło i miękko pod kołdrą. To ja może dzisiaj nie pójdę do
szkoły... W końcu Levi już i tak jest w pracy a jak wróci to powiem mu że
zaspałem bo nie usłyszałem budzika. Właśnie, budzik! Dlaczego nie
dzwonił? Coś jest nie tak. Nie czuję obok siebie Levi'a czyli on go nie wyłączył
i ja też tego nie zrobiłem. Chyba jednak muszę otworzyć oczy...
Powoli
otworzyłem oczy i rozejrzałem się po pokoju i od razu moją uwagę przykuł leżący
na drugim brzegu łóżka Levi. Po prostu czytał jakaś książkę leżąc pod kołdrą
nawet nie zwracając na mnie uwagi.
-Która
godzina...?- zapytałem zaspanym głosem.
Levi oderwał
wzrok do lektury i zerknął na zegar wiszący za mną.
-Ósma
piętnaście.
-I mnie nie
obudziłeś?!- krzyknął szybko wstając. Nie żebym chciał tam iść, po prostu lubię
pokazywać mu jaki jestem obowiązkowy. Stanąłem na nogach i poczułem jak kręci
mi się w głowie. Usiadłem z powrotem na łóżku- Chyba za szybko wstałem...
-Nie idziesz
dzisiaj do szkoły. Chcesz to się jeszcze połóż.
- Dlaczego?-
zapytałem patrząc na niego zdziwiony.
-Spójrz za
okno to się przekonasz.- odpowiedział nie odrywając wzroku od książki.
Wstałem tym
razem powoli i podszedłem do okna. Był cholerny wiatr a śnieg spał ze
wszystkich stron głównie z góry. Pewnie do tego jest strasznie zimno.
Nagle coś sobie uświadomiłem. A mianowicie że stoję całkiem goły... Od
razu poczułem jak poliki pieką mnie od rumieńców.
-Eren? Co
się stało?- zapytał Levi zapewne widząc moją reakcje. Po chwili zmienił ton
głosu z zamówionego na rozbawiony- Odwrócić się do mnie przodem.
-Nie.- odpowiedziałem
stanowczo.
Levi
westchnął ciężko.
-Nie
rozumiem dlaczego się tak wstydzisz- zaczął, a kiedy odwróciłem głowę i
spojrzałem na niego wstał i stanął naprzeciwko mnie- Widzisz, ja też
jestem goły.
-Widzę.-
odpowiedziałem od razu odwracając wzrok w drugą stronę.
-Ale z
ciebie kłopotliwy dzieciak.- powiedział przytulając mnie od tyłu. Postarałem
się rozluźnić w jego objęciach, po chwili przekonałem się jednak że to zły
pomysł. Poczułem jak upadam na miękki materac łóżka.
-Oduczę cię
tego wstydu wobec czegoś tak normalnego.- odwiedził zawisając nade mną,
przejeżdżając końcem języka po swoich wargach.
-Wal się.-
odpowiedziałem starając się wydostać spod jego ciała.
-Nie uciekaj
mi...- szepnął mi do ucha po czym złapał mnie za nadgarstki i przytrzymał mi je
nad głową. Cicho jęknąłem kiedy poczułem jego język na szyi.
-Levi,
zostaw...- powiedziałem mając nadzieję że to podziała. On w odpowiedzi
przygryzł skórę na mojej szyi a następnie zszedł pocałunkami niżej, do
obojczyka.
PUK PUK
Levi
usłyszał głośne pukanie do drzwi i spojrzał na mnie.
-Upiekło ci
się.- powiedział wstając z łóżka. Szybko założył na siebie bokserki i czarne
spodnie po czym poszedł otworzyć.
-A gdzie
jest Eren?- usłyszałem energiczny i głośny głos Hanji z przedpokoju.
Po jakiejś
minucie do sypialni wszedł Levi.
-Ogarnij się
i pójdź do salonu- rozkazał wchodząc do łazienki.
Ubrałem się
po czym wszedłem Leviowi do łazienki, on często mi tak robi. Nie zwracając uwagi
na niego zacząłem myć zęby. Kiedy skończyłem to robić poprawiłem włosy i wyszedłem
z łazienki.
-Cześć
Hanji- powiedziałem radośnie wchodząc do salonu. Ona wstał z fotela i mocno
mnie przytulił.
-Stęskniłam
się za moim Erenkiem...- odpowiedziała przytulając mnie z całych sił.
Później
chwilę po gadaliśmy. A właściwie to ona zadawała pytania a ja odpowiadałem.
Standardowo padło też pytanie o szkołę a ja jak zwykle odpowiedziałem dobrze.
pk jakiś piętnastu minutach wszedł Levi.
-Ale z
ciebie nie wychowany dzieciak, będę musiał to naprawić.- powiedział
przyglądając się nam- Hanji, napijesz się czegoś?
Kurwa,
wiedziałem że o czymś zapomniałem...
-Herbaty.-
powiedziała pogodnie. Zawsze mnie zastanawiało jak ona może być taka... hmm...
hanjiowata... Zawsze pogodna, pełna energii no i swoich dziwnych zachowań.
-Zaraz
wrócę.- powiedział Levi idąc do kuchni.
-Więc Eren-
zaczęła brunetka gdy zostaliś mysami- mieszkasz już z nim rok, dobrze ci z nim?
-Tak.-
odpowiedziałem od razu- To znaczy... Jest mi tu dobrze, lepiej niż w domu
dziecka...
-Rozumiem.
Powiedz mi, Levi nadal jest taki...-zaczęła szukać odpowiedniego
słowa-...oziębły jak dawniej?
Zdziwiło
mnie jej pytanie. Co prawda Hanji lubi zdawać niespodziewanie pytania o różne
rzeczy czasami nawet nie związane z tematem rozmowy ale Levia zna w tym życiu
dłużej niż ja. Dlaczego więc pyta?
-Nie. Teraz
jest całkiem... miły. Nawet czasem się uśmiechnie.
-Szczęściarz
z ciebie Eren- zaczęła swoim charakterystycznym tonem- w pracy jest tak samo
poważny jak dawniej, a może nawet bardziej jeśli to możliwe.
-To raczej
nie jest możliwe.- odpowiedziałem z uśmiechem.
-A jak tam
wasze relacje?- zapytała z nie ukrywamy zaciekawieniem.
-Chyba tak
jak dawniej...
-Czyli
jesteście razem?- na jej twarzy pojawił się dość dziwny uśmiech.
-Tak...-
odpowiedziałem niepewnie.
-A
uprawialiście już seks?- zapytała prosto z mostu.
Poczułem jak
robię się czerwony na twarzy.
-Oczywiście.-
usłyszałem za plecami głos Levia. Podszedł do ławy i postawił na niej trzy
filiżanki i cukierniczkę po czym wcisnąć mi tace na której to niósł w dłonie-
Zanieś to do kuchni.
Z radością
zrobiłem to co mi kazał. Jednak Hanji jest zbyt ciekawska...
Po chwili wróciłem do salonu i w sumie kilka
następnych godzin minęło mi na rozmowie z nimi. Rozdział 5
Hanji wyszła
dość późno, jak zwykle. Ale... lubię jak przychodzi, niby Levi wydaje się zły
albo zirytowany ale też się cieszy. Tak, on się cieszy i odczuwa emocje.
Gdy się go pozna można po zwykłych gestach, po tym jak podnosi filiżankę,
po sposobie wypowiadania słów domyślić się co odczuwa. Hanji poznała Levia na
tyle dobrze że jest w stanie go zrozumieć i chyba tylko dlatego go polubiła ,
bo w końcu ciężko jest naprawdę kogoś polubić jeśli się go nie zna a nie
da się kogoś poznać nie wiedząc co czuje. To trochę zagmatwane... Dobra tam,
ważne że ja to rozumiem. Ciekawe czy...
-Eren!-
wyrwał mnie z zamyślenia głos Levia
-Przepraszam,
zamyśliłem się... Co się stało?
-Zauważyłem
że się zamyśliłeś.- powiedział siadając obok mnie na kanapie.
-Powtórz co
mówiłeś.
-Nie.-
odpowiedział opierając się i krzyżując ręce.
Westchnąłem.
-Proszę.
-Masz więcej
nie tracić tak kontaktu z rzeczywistością.- spojrzał na mnie- Pytałem się co
chcesz na kolację.
-Umm...-
zacząłem się zastanawiać, Levi wspaniałe gotuje i gdybym mógł to cały czas
jadłbym tylko to co on zrobił- Chcę... Chcę... Naleśniki.
Uśmiechnął
się i spojrzał na mnie.
-To idź
zrobić.
-Ej...
-Żartowałem.-
powiedział wstając- Chodź, pomożesz mi.
-To nie było
śmieszne.- odpowiedziałem mu lekko obrażonym głosem.
Poszliśmy
razem do kuchni, usiadłem na krześle po jadalnej części kuchni. Chodzi o
to że w jednej połowie pomieszczenia jest kuchnia a w drugiej jadalnia. Więc ta
część ze stołem jest "jadalną częścią kuchni". Ale to debilnie
brzmi...
Bum.
Dostałem szmatą w twarz.
-Dlaczego
rzucasz we mnie tą szmatą?!- zapytałem dość gniewnie, biorąc ową szmatę do ręki
a właściwe w same końce palców.
-Bo się
znowu zamyśliłeś. - jego obojętny głos wyjątkowo mnie teraz zdenerwował.
-To nie jest
powód żeby rzucać we mnie szmatą.
-To jest
ścierka do naczyń.- powiedział robiąc coś przy blacie kuchennym- Szmatą raczej
nazwałbym twoje spodnie.
Spojrzałem
na swoje spodnie.
-Nie
podobają ci się moje dziury na kolanach?
-Nie.
-Ty takich
nigdy nie miałeś?
-Miałeś mi
chyba pomóc. -powiedział wyjmując dość dużą misję z szafki, zaraz... dwie
miski.
Wstałem i podszedłem
do niego.
-Po co dwie
miski?
-Żebyś się
pytał.
Westchnąłem
-To może
powiesz mi jak mam ci pomóc.
-W tej misce
robisz ciasto na naleśniki.- powiedział wskazując palcem na miskę- Tylko słone,
nie słodkie.
-Okej... A
ty co zrobisz?
-Farsz.
-Myślałem że
zrobimy normalne naleśniki. No wiesz z dżemem albo coś.
-Nie Eren,
myślałeś że ja zrobię normalne naleśniki.
Wyjąłem
wszystkie potrzebne składniki i zacząłem robić ciasto na naleśniki.
Po prawie
godzinie Levi pakował farsz czy tam nadzienie w naleśniki.
-To coś-
mówiłem wskazując palcem na miskę z dziwną masą - nie wygląda smacznie...
-Będzie ci
smakować.
-Jesteś
pewny?
-Nie. Ale
znając ciebie gdyby ci to nie smakowało to i tak byś to zjadł i powiedział mi
że wspaniale gotuję.
-Bo gotujesz
wspaniale.
Patrzyłem
jak Levi kończy robić kolacje i coraz bardziej wierzyłem w to że nie będzie mi
to smakowało.
-Połóż
talerze na stole.- rozkazał mój mistrz kuchni.
-Już,
już...- powiedziałem biorąc talerze, szklanki i sztućce, chyba dam radę dojść z
tym na raz...
-Nawet nie
próbuj. -usłyszałem stanowczy głos.
-Dlaczego?
-Bo cię znam
i wiem że się z tym potkniesz. Weź to na dwa razy przecież stół jest w
drugim końcu kuchni a nie domu.
Westchnąłem
i zrobiłem jak kazał. Po chwili Levi położył na stole duży talerz z
naleśnikami.
-Smacznego.-
powiedział po czym zaczął jeść.
-Smacznego...-
odpowiedziałem mu patrząc na swój talerz.
Dobra, czas
spróbować. Hmm... to jest... dobre... Nawet bardzo dobre.
-Smakuje
ci?- zapytał Levi patrząc jak jem.
-Bardzo.
Na to mój
mistrz kuchni tylko delikatnie się uśmiechnął.
Dokończyliśmy
jeść, razem pozmywaliśmy naczynia a właściwie to ja zmywałem a Levi wycierał i
chował do szafki. Resztę kolacji schowaliśmy do lodówki. A później...
włączyliśmy sobie jakiś film i oglądaliśmy siedząc na kanapie i
przytulaliśmy się. Jaki to był film? Niezbyt pamiętam, byłem za bardzo skupiony
na ustach Levia i jego ramionach którymi mnie do siebie tulił.
Rozdział 6
Hmm... Coś
jest nie tak. Coś mnie smyra. I to po czole. I nie pozwala mi spać.
Tego już za wiele... Otworzyłem powoli oczy i ujrzałem nad sobą Levia.
Delikatnie przejeżdżał dłonią od mojego czoła przez skronie do policzka i
tak w kółko. Rozejrzałem się do okoła i spostrzegłem że jestem w jego sypialni
co oznacza również że jestem w jego łóżku. Tylko jak ja się tu
znalazłem...? Pamiętam że oglądaliśmy film i tylko tyle. Pewnie zasnąłem a on
mnie tu przyniósł, często się tak dzieje. Westchnąłem i nie podnosząc
głowy z poduszki spojrzałem na niego.
-Która
godzina...?- zapytałem zaspanym głosem.
-Około
drugiej.- powiedział nie przerywając miziania mnie -Pamiętasz co ci się śniło?
-Nie...
-To dobrze.
Chciałem zapytać
o to co mogło mi się śnić ale gdy otworzyłem mocniej usta poczułem że
ciągnie mnie skóra na policzku. Płakałem? Dotknąłem skóry twarzy końcami placów
i poczułem lekko lepiący ppodłużny ślad. Płakałem...
-Przepraszam...
Pewnie cię obudziłem.
-Nie przepraszaj.
Przecież to ja cie obudziłem. - odpowiedział prawie szeptem.
-Ale pewnie
mówiłem coś przez sen albo walałem się po łóżku.
-Nic z tych
rzeczy. Po prostu zauważyłem że płaczesz więc cię obudziłem.
Przytaknąłem
choć wiem że kłamie. Często mam koszmary, ale za każdym razem kiedy się obudzę
nie pamiętam o czym śniłem a Levi nie chce mi powiedzieć. Kiedyś zacząłem
go o to wypytywać, po jakiejś godzinie był tak już tym zdenerwowany że mi
odpowiedział. Co może być najstraszniejsze dla nastolatka który pamięta
swoje poprzednie życie w którym oglądał śmierć swoich przyjaciół i rodziny oraz
walczył z tytanami po czym i tak zginął z ręki jednego z nich? Oczywiście,
tytani. I to właśnie oni regularnie nękają mnie w koszarach.
-Eren...-
zaczął, pewnie zdał sobie sprawę z tego że domyśliłem się o czym śniłem -Wiesz
że cię kocham, prawda?
Uśmiechnąłem
się delikatnie.
-Wiem... I
również cię kocham.
-Śpij już,
Eren.
Przekręciłem
się delikatnie na bok i poczułem jak Levi obejmuje mnie od tyłu. Często śpimy w
takiej pozycji. Może on sobie nawet nie zdaje z tego sprawy ale jego
równomierny oddech który czuję na karku dodaje mi otuchy. Nawet kiedy mam
zamknięte oczy czuję że nie jestem sam.
-Dobranoc.-
powiedziałem zamykając oczy.
-Dobranoc.-
szepnął mi w odpowiedzi.
Rozdział 6
Obudziłem
się około dziesiątej sam w łóżku. Czyli Levi musiał pójść dzisiaj do pracy.
Nawet w sobotę tam chodzi... Chociaż ostatni tydzień w ogóle nie zaglądał do
biura więc jest okej. Powoli wstałem, wykonałem wszystkie poranne czynności i
zszedłem na dół. Jest sobota przed południem co oznacza że nie mam co robić.
Wszedłem do kuchnie i pierwsze na co zwróciłem uwagę to średnich rozmiarów
kartka wisząca na lodówce. "Musiałem pójść do pracy. Zjedz śniadanie,
poucz się matematyki, nie zrób bałaganu. Mam nadzieję że wrócę na obiad. Levi
" -głosił napis na kartce.
-Mam sobie
zrobić śniadanie? - mówiłem sam do siebie zaglądając do lodówki -Nie
jestem głodny.
Opuściłem
kuchnię i poszedłem na górę uczyć się matematyki. Zajrzałem do książki i
stwierdziłem że nie rozumiem o czym do mnie tam piszą i ją zamknąłem. Po co mam
czytać coś czego nie rozumiem? Przecież to bez sensu. Co ja jeszcze miałem
zrobić? A, nie zrobić bałaganu. Czyli wszystkie punkty z lodówkowego listu są
zrobię. A to oznacza czas wolny. Spojrzałem na półkę ze swoimi książkami i
wyjąłem niedawno nabytą lekturę i poszedłem z nią do salonu.
-Nareszcie
cię przeczytam.- powiedziałem do książki, kładąc się na kanapie.
***
-Eren, obudz
się.
Otworzyłem
powoli oczy i ujrzałem nad sobą Levia.
-Już
wróciłeś?- zapytałem siadając na kanapie przecierając oczy.
-Tak.-
powiedział siadając obok mnie -Chyba nie za ciekawa ta książka.
-Co? A...
Czytałem lepsze.- spojrzałem na książkę leżąca obok mnie.
-Co jadłeś
na śniadanie?
-Yyy...
Jajecznice.
-Kłamca. -
powiedział wstając. Stanął nade mną i spojrzał mi w oczy. Mimowolnie odwróciłem
wzrok, nie mogę znieść tego jego karcącego spojrzenia- Nie zrobiłeś sobie
śniadania. Kuchnia jest w takim samym stanie w jakim była kiedy wychodziłem co
oznacza że nawet nie wyjąłeś patelni. A jak tam matematyka?
-Przepraszam.
-Napiszesz
mi to.
-Co?-
spojrzałem na niego nie rozumiejąc o co mu chodzi- Napiszę?
-Tak. Napisz
mi sto razy po łacinie "Nie będę kłamał, za to będę codziennie jadł
śniadanie i uczył się matematyki do momentu aż moja średnia z przedmiotu
wyniesie cztery zero". Może przy okazji poćwiczysz ładne pisanie, bo
jak na razie piszesz tak niechlujnie że nie mogę na to patrzeć.
-Ale ja nie
znam łaciny.- chyba będzie lepiej jeśli przemilczę już to sto razy.
-Wystarczy
że ja znam.
-Levi, weź
nie żartuj.
-Jestem
twoim chłopakiem, ale też opiekunem. Oduczę cię kłamania, to mój
obowiązek. - powiedział i poszedł na górę.
Co on sobie
wyobraża?! Wychowywać mnie mu się zachciało... Może mi jeszcze zeszyty zacznie
sprawdzać?! Zaraz... W ogóle to skąd on wie jak piszę? Jeśli coś do niego piszę
to smsa. O nie... Tego już za wiele.
-Levi!-
krzyknąłem wchodząc na górę. Stanąłem na przeciwko niego- Co...
-Masz.-
powiedział i wpechnął mi czarny zeszyt w grubej okładce- To będzie zeszyt w
którym będziesz pisał za karę. Napisałem ci już to zdanie na wzór teraz
masz je przepisać sto razy. Każde zdanie ma być od nowej linijki i ma być przy
nim numer. Jeśli twoje pismo mi się nie spodoba będziesz to pisał jeszcze raz.
Masz czas do wieczora.
-Le...
-Ani słowa.-
powiedział i zszedł na dół.
Poszedłem za
nim. Szybkim i nerwowym krokiem poszedłem do kuchni, a następnie spojrzałem na
niego.
-Jeszcze nie
skończyłem. Nie bę...
-Ale ja
skończyłem. A teraz siadając przy stole i pisz, ja w tym czasie zrobię obiad.
-Czy ty
zawsze musisz mi przerywać?
Nie
odpowiedział, po prostu zaczął rozpakować torby z zakupami. Westchnąłem i
powoli usiadłem przy stole. Jeśli Levi nie odpowiada podczas kłótni to oznacza
że jest już bardzo zły. Rozejrzałem się za długopisem. No tak... Skąd w kuchni
długopis? Poszedłem do pokoju po coś do pisania i już po chwili wróciłem do
kuchnio-jadalni. No i zacząłem pisać.
-Eren,
przerwij to i połóż talerze na stole.
-Już?-
zapytałem przerywając pisanie.
-Piszesz to
prawie godzinę. Oczywiście że już.
Westchnąłem
i powoli wstałem. Napisałem dopiero połowę a idzie mi to tak wolno bo
staram się pisać jak naj ładniej. Po chwili razem jedliśmy obiad.
-Eren-
zaczął patrząc na mnie- Wiesz dlaczego jestem na ciebie zły?
-Taa...-
odpowiedziałem wpatrując się w swój talerz.
-Spójrz na
mnie.
Skierowałem
spojrzenie na jego twarz.
-Przepraszam
że cię okłamałem.- powiedziałem po chwili.
-Dlaczego
nie powiedziałeś mi po prostu że nie byłeś głodny albo że nie rozumiałeś tej
matematyki? Przecież to normalne że czasem czegoś nie rozumiemy albo nie
robimy.
-Pomyślałem
że tak będzie lepiej...- odpowiedziałem cicho.
-Uważasz że
lepiej jest kogoś okłamać niż powiedzieć mu prawdę która może się mu nie
spodobać?
-No ale
jeśli to kłamstwo nie wpłynie na coś w przyszłości to chyba lepiej powiedzieć
tą bardziej zadowalającą wersję.
-Rozumie o
co ci chodzi.- powiedział w końcu- Ale Eren, mnie masz nigdy nie kłamać.
Rozumiesz?
-Tak.
-Dużo już
napisałeś?
-Połowę.
-Nie pisz
już tego.
Delikatnie
się uśmiechnąłem.
-Dzięki.
-Jedz. Jak
skończysz to usiądę z tobą do tej matmy.
Z powrotem
zaczęliśmy jeść. Po chwili Levi wstał i włożył swój talerz do zlewu.
-Ej, Levi.-
powiedziałem wstając.
-Co?
-Możesz
pomóc mi z lekcjami jutro?
-Dobra...
Odłożyłem
talerz do zlewu i podszedłem do Levia.
-Kocham
cię...- powiedziałem przytulając się do niego.
-Powiesz mi
to jeszcze raz w łóżku?- odpowiedział drażniąc moje ucho ciepłym powietrzem.
Westchnąłem.
-Nie mam
ochoty.
-Ale ja
mam.- szybkim ruchem wziął mnie na ręce- Sypialnia czy prysznic?
-Ej!-krzyknąłem.
-W takim
razie ja wybiorę.
Chyba nie ma
sensu stawiać opór... Ciężkie jest życie uke.
Po chwili
wylądowałem na łóżku. Spojrzałem na niego z dołu i westchnąłem.
-Levi,
naprawdę nie chcę.
Nie
odpowiedział mi, tylko wszedł na łóżko i zawisł nade mną. Jaki on jest
denerwujący...
-Nie
chcę.-powiedziałem stanowczo. .
Na to on
zaczął całować mnie po szyi.
-Przestań.
Jakby mnie
nie słyszał. Zacisnąłem zęby i spróbowałem delikatnie spod niego wyjść.
Levi skutecznie mi to uniemożliwił przytrzymując mnie.
-Puść mnie!
- krzyknąłem i wyszarpnąłem mu się. Stanąłem ma przeciwko łóżka i spojrzałem na
niego-Nie Chcę. Rozumiesz? N i e c h c ę.
Poszedłem
szybko do łazienki i zamknął drzwi od środka nie czekając aż coś mi
odpowie.
-Eren-
powiedział waląc w drzwi- Hej Eren... Przepraszam...
-Idź sobie.
-Eren, nie
wygłupiaj się.
-Idź.
-Co się
stało?
-Wiesz.
-Nie wiem.
Powiedz mi konkretnie co się stało. Dlaczego tak zareagowałeś? Przecież
nigdy tak nie robiłeś.
-A
powinienem już dawno.
-Dlaczego?
-Chodzi ci
tylko o seks!
-Co...?
Eren, otwórz drzwi. Liczę do trzech.
Patrzyłem na
białe drzwi. Nie mam zamiaru ich otwierać.
-Raz. -
powiedział a po dłuższej przerwie dodał-Dwa.
Dobra chyba
lepiej jak mu otworzę. Jeszcze rozwali drzwi albo coś...
Szybkim
ruchem otworzyłem i spojrzałem na Levia. Nie wygląda na zadowolonego...
-Czeka nas
poważna rozmowa. - powiedział w końcu -Chodź do kuchni.
Poszedłem za
nim na dół.
-Siadaj.
Usiadłem
powoli na krześle i spojrzałem na niego.
-Przepraszam...-
powiedziałem cicho- Nie chciałem tego powiedzieć. To jakoś tak samo...
-Eren-
usiadł na przeciwko mnie i zaczął mi się przyglądać- Wybacz.
-To ty
musisz mi wybaczyć. Ja naprawdę tak nie myślę... Uwierz mi.
-To ja
popełniłem błąd.
Poczułem się
naprawdę źle. Jak mogłem powiedzieć mu coś takiego?! Fakt, kiedy pierwszy raz
uprawialiśmy seks tak myślałem. Właściwie to nasz pierwszy raz zaliczał
się do gwałtu a za murami hasali tytani. Eh, teraz naprawdę tak nie myślę.
Dlaczego to powiedziałem? Przecież już tak nie jest, albo nigdy tak nie
było...
-Ja cię tak
bardzo przepraszam...- powiedziałem cicho.
-Eren,
zostaw paznokcie.- powiedział spokojnie - Chcesz plaster?
Spojrzałem
na swoje dłonie. Oh... Nieświadomie zacząłem dłubać paznokcie, tym razem aż do
krwi.
Przytaknąłem
delikatnie i powlokłem wzrokiem za Leviem który wstał i podszedł do szafki
która pełniła rolę apteczki.
-Daj ten
palec.- powiedział podchodząc do mnie z niewielkim białym plastrem. Wyciągnąłem
palec w jego stronę a on delikatnie zakleił go.
-Co tu
zrobić żebyś przestał tak robić...? Okaleczasz samego siebie.
-Przepraszam...
-Przestań w
końcu przepraszać. To moja wina że tak powiedziałeś.
-Nie...-
powiedziałem naprawdę cicho. Co on gada? Jego wina? Przecież to ja
powiedziałem coś tak okropnego...
-Eren,
spójrz mi w oczy.- powiedział na co ja podniosłem wzrok- To moje zachowanie
spowodowało że tak powiedziałeś. Wiem że kiedyś tak myślałeś, a teraz ci
się to przypomniało... Skojarzyło z tamtą sytuacją.
Powiedziawszy
to poszedł jeszcze bliżej krzesła na którym siedzę i przytulił mnie do siebie
tak że prawą stronę ciała opierałem o niego. Zaczął delikatnie głaskać mnie po
głowie... Kiedyś też tak robił... Aż do samego końca...
-Nie
powinienem na ciebie naciskać. Zacząłeś uprawiać seks mając piętnaście
lat, to dla ciebie za wcześnie. Rozumiem że nie byłeś gotowy, a ja nalegałem.
Co on
pierdoli?
-Levi...
-Już tak nie
będę robił.- przerwał mi.
-Ale...
-Napijesz
się ze mną herbaty?
Westchnąłem
i delikatnie się uśmiechnąłem -Chętnie.- Chyba lepiej na razie zostawić ten
temat...
-Wiesz co?
Podniosłem
na niego wzrok.
-Co?
-Chciałbym
cię znów narysować.
-Znowu masz
ochotę na rysowanie?- zapytałem. Levi bardzo lubi rysować, nawet ma do
tego specjalny pokój.
-To
zapozujesz mi?
-Tak.
-No to
chodź.- powiedział i szybko poszedł na górę. Jeśli chodzi o rysowanie nie
trzeba go namawiać.
Poszedłem na
górę i powoli wszedłem do pokoju na końcu korytarza.
-To jak mam
ci pozować? - zapytałem patrząc jak Levi ułatwia sztaluge na przeciwko łóżka.
-Na łóżku.
-Tak po
prostu na łóżku?
-I jeszcze
coś...
-Co?
-Rozbierzesz
się?
Poczułem jak
policzki coraz bardziej mnie pieką.
-Eren... Już
ci mówiłem że masz się przy mnie nie wstydzić.
-T...tak...-
powiedziałem i zacząłem się rozbierać.
Po chwile
stałem w samych bokserkach a stanowisko Levia było już całkiem gotowe.
-To co mam
teraz zrobić.
-Najpierw
zdjąć bokserki, a później usiądź na łóżku.
Eh... Zdałem
powoli gacie i usiadłem na wielkim łóżku z białą satynową pościelą.
-Jak mam
siedzieć?
-Naturalnie.
Postarałem
się rozluźnić. Po minie Levia mogę wnioskować że kiepsko mi to wyszło.
-Nie możesz
mnie po prostu ustawić?
-Raczej będę
musiał.- powiedziawszy to zaczął mnie poprawiać. A to przesunąć rękę a to
skierować spojrzenie w inną stronę... itd.
-Wygodnie
ci?- zapytał siadając przy sztaludze.
-Może być.
Dotarł do
mnie dźwięk ołówka przesówanego po kartce, lubię ten odgłos. Szkoda że
jestem odwrócony bokiem do Levia... Kiedy rysuje ma zaskakująco spokojny ale
jednoczenie skupiony wyraz twarzy. Dziwne, kiedy Levi mnie rysuje nie
czuję wstydu, po prostu mu pozuje.
-Ej,Levi
-Co?
-Długo
będziesz to robił?
-Tak.
Westchnąłem.
Wbrew pozorom ciężko jest tak usiedzieć przez dłuższy czas.
Levi
rysował, rysował i rysował a ja miałem dużo czasu na przemyślenia. Martwi
mnie jego zachowanie. Kiedy powiedziałem mu że chodzi mu tylko o seks zupełnie
zmieniło mu się zachowanie... No... szybko chciał skończyć temat i błyskawicznie
znalazł sobie jakieś zajęcie jakby nie chciał myśleć o dzisiejszej rozmowie...
Albo znalazł nam zajęcie żebym to ja nie myślał o tym. Eh... Nie wiem już co
myśleć.
-Skończyłem.-
oznajmił.
Obróciłem
się w jego stronę.
-Tak szybko?
-Szybko? Zajęło
mi to kilka godzin.
Zszokowmy
spojrzałem na zegar w kącie pokoju. Rzeczywiście...
-Zamyśliłeś
się nad czymś?
-Tak...
-Nad czym?
-Umm...
Nieważne...
-Rozumiem.
-odparł i podszedł do mnie - Idziemy napić się tej herbaty?
-Tak.-
odpowiedziałem mu z uśmiechem. Wstałem powoli i zacząłem się ubierać, Levi w
tym czasie ogarnął swoje stanowisko pracy. Stanąłem przy nim i spojrzałem
niego. Oczywiście już ubrany -Pokaż.
-Masz.-
powiedział podając mi duży szkicownik.
Wziąłem
zeszyt i otworzyłem od razu na ostatnich stronach. Wow...
-Niesamowite...-
powiedziałem przypatrując się szkicowi.
-Będzie
wisiał tam.- odparł Levi wskazując pustą ścianę po naszej prawej.
-Żartujesz.
-Nie. Chyba
gdzieś nawet mam odpowiednią antyrame...- podszedł do szafy i zaczął grzebać-
O, jest.
-Weź tego
nie wieszaj.
-Dlaczego?-
powiedział wyjmując antyrame z szafy.
-Bo jestem
tam goły.
-Eren, nie
widać twojej twarzy. Zresztą i tak go powieszę.
-Ale...
-Ciesz się,
że nie chcę go powiesić w salonie.
-Dobra.
-Jutro go
powieszę, a teraz chodź. - powiedziawszy to wyszedł.
Poszedłem za
nim do kuchni. Później wypiliśmy herbatę, wzięliśmy wspólną kąpiel i
poszliśmy spać.
26 year old Research Nurse Garwood Govan, hailing from Keswick enjoys watching movies like My Gun is Quick and Cabaret. Took a trip to Church Village of Gammelstad and drives a 600SEC. strona domowa
OdpowiedzUsuń