Dostałem drugą szansę

Levi x Eren 

 

Dlaczego to się nie trzyma kupy...? A no tak, bo jestem debilem. 

 

Dostałem drugą szansę rozdział 0, czyli nigdy nie skończony one shot, który zapoczątkował to wszystko co aktualnie stanęło w miejscu...

 

Z przeciętnej na pierwszy rzut oka wyszedł tak samo przeciętny nastolatek. Założył kaptur od kurtki na brązowe lekko potargane włosy i włożył słuchawki do uszu od razu włączając utwór ulubionego zespołu i podgłaszając do maksimu. Szedł tak przed siebie, szedł i szedł aż nagle zatrzymał się przed czarnym samochodem o który opierał się mężczyzna koło dwudziestu pięciu lat z nadzwyczaj czarnymi włosami, około metra sześćdziesięciu, ubrany był czarne spodnie i ciemnoszary płaszcz. Młodszy chłopak na jego widok szybko wyciągnął słuchawki z uszu i spojrzał na niego zaskoczony. 
-Myślałem że pracujesz do siedemnastej.- powiedział podchodząc do auta.
-Skończyłem wcześniej więc pomyślałem że mogę cię odebrać ze szkoły.- odpowiedział wsiadając do
swojego samochodu.
Brunet szybko zajął miejsce od strony pasażera i zdjął kaptur.
-Dobrze pomyślałeś- powiedział chuchając na zmarznięte dłonie- cholernie dzisiaj zimno.
-Skoro jest tak zimno to dlaczego nie złożysz rękawiczek?- zapytał straszy ruszając z piskiem opon.
-Bo nie lubię.
-Eren... Nie bądź dziecinny.
-Levi... Nie bądź taki dorosły- odpowiedział chłopak naśladując ton głosu swojego rozmówcy. Na co Levi tylko westchnął.
-Co chcesz na obiad?- zapytał patrząc na znak wskazujący że do supermarketu należy skręcić w prawo.
-Może spaghetti? Chyba że chciałeś zrobić coś innego.
-Może być.- powiedział obojętnym tonem- W takim razie nie musimy jechać do sklepu.- Stwierdził mijając znak popularnej sieci supermarketów.
Jechali jeszcze około pół godziny zanim stanęli przed dwupiętrowym domkiem jednorodzinnym. Levi nacisnął guzik na pilocie i cierpliwie czekał z wjechaniem aż drzwi bramy się otworzą, kiedy tak się stało postawił samochód w garażu i oboje z niego wysiedli. Weszli bez słowa do domu zamykając za sobą drzwi. Levi szybko zdjął swój płaszcz i schował go do potężnej szafy w przedpokoju i podszedł do Erena który dopiero zdjął buty i rozpiął kurtkę. Czarnowłosy zsunął mu kurtkę z ramion i bez słowa powiesił obok swojego płaszcza.
-Umiem się sam rozebrać.- powiedział lekko zażenowany (ściągając buty).
-Nie przeczę- odpowiedział starszy podchodząc do niego i składając delikatny pocałunek na jego wargach- Ale lubię patrzeć jak słodko się rumienisz kiedy to robię.
Brunet odwrócił się do niego tyłem i ruszył w stronę kuchni ignorując to co powiedział Levi.
-Nie ignoruj mnie.- powiedział stanowczo łapiąc odrobinę za mocno nadgarstek zielonookiego i przyciągając go do siebie- Będę cię musiał za to ukarać.- powiedział kładąc dłoń na [CENZURA] Erena i głaszcząc go przez materiał spodni.
-A...ah- zajęczał brunet.
-A wiesz co chciałbym dzisiaj z tobą zrobić...? -wyszeptał przeciągle do jego ucha uśmiechając się przy tym zadziornie cały czas Erena za nadgarstek- Chciałbym cię [CENZURA] aż krew spływała bu ci po udach, ale wcześniej wylizałbym ci [CENZURA] tak umiejętnie aż płakałbyś z zażenowania i prosił bym przestał a następnie [CENZURA] bym ci tak że ze wstydu na mój widok odwracałbyś wzrok.- powiedział czarnowłosy uciskając coraz mocniej [CENZURA] chłopaka który swoją drogą miał dość dziwny wyraz twarzy.
-Do sypialni. - rozkazał Levi puszczając bruneta.
Chłopak bez słowa wykonał polecenie i usiadł na łóżku swojego kochanka który szedł za nim do pokoju.  Levi rozsiadł się wygodnie na łóżku i spojrzał na bruneta.
-Wstań.- powiedział, a kiedy on wykonał jego polecenie spojrzał niego znudzony- Możesz już ściągnąć ciuchy. Nie będą potrzebne.
-Daje ci się już [CENZURA], na serio myślisz że będę wykonywał każdy twój rozkaz?
Levi westchnął ciężko po czym wstał i podszedł do bruneta.  Bes słowa zaczął go dość brutalnie i szybko rozbierać rzucając rzeczy na podłogę. Po jakieś minucie Eren  stał już w samych bokserkach rumieniąc się. Czarnowłosy popchnął go na łóżko i sam zaczął pozbawiać się swoich ubrań na co brunet uważnie patrzył.
-Więc Eren...- zaczął zawisając nad nim- Którą z rzeczy które ci obiecałem chcesz najpierw?
Eren momentalnie zrobił się czerwony na twarzy.
-Więc ja zdecyduję. -powiedział po chwili czarnowłosy, przyciskając bruneta do łóżka by ten grzecznie się położył. - Muszę cię trochę zmęczyć bo inaczej będziesz mi później stawiał opór.
Levi szybko znalazł się pomiędzy nogami chłopaka i zaczął całować wewnętrzną stronę ud zostawiając co kilka centymetrów malinki. Gdy znalazł się twarzą przy bokserkach Erena nieśpiesznie  zsunął ja na tyle by ujrzeć jego "nie wzruszonego całą sytuacją" [CENZURA].
-Spokojnie, sprawię że zaraz stanie...- powiedział widząc że ten



Rozdział 1 



15:40, o tej właśnie godzinie skończyły się zadawane mi od 8:15 tortury o przerażającej i każdemu znanej nazwie SZKOŁA. Wyszedłem z sali matematycznej i od razu ruszyłem w stronę szatni po drodze wyglądając przez okno na korytarzu. Mamy połowę stycznia więc jest cholernie zimno a śnieg mimo tego że przez kilka ostatnich dni nie padał sięga do kolan.  Westchnąłem i wyciągnąłem telefon z kieszeni czarnych spodni.
WIADOMOŚĆ DO: Levi
TEKST WIADOMOŚCI: Przyjedź po mnie.
Jeszcze w tej samej minucie dostałem odpowiedź.
WIADOMOŚĆ OD: Levi
TEKST WIADOMOŚCI: Po to masz nogi żeby ich używać.
WIADOMOŚĆ DO: Levi
TEKST WIADOMOŚCI: Ze szkoły do domu jest około 40 minut pieszo, weź po mnie przyjedź.
WIADOMOŚĆ OD: Levi
TEKST WIADOMOŚCI: A co będę z tego miał?
WIADOMOŚĆ DO: Levi
TEKST WIADOMOŚCI: Przyjedziesz?
WIADOMOŚĆ OD: Levi
TEKST WIADOMOŚCI: Za 20 minut będę.
Włożyłem nie śpiesznie telefon do kieszeni i powoli by nie czekać za długo na Levi'a na dworze poszedłem do szatni. Jak zwykle o tej godzinie nie było już prawie kurtek, choć dostrzegłem jedną znajomą kurtkę. Jestem pewny że to ta , w końcu tylko Jean może nosić tak  frajerską kurtkę i być z tego zadowolony. Ubrałem się szybko zanim on tu przyjdzie, wyrwałem kartkę z zeszytu do matematyki i nabazgrałem na niej wielkim literami JESTEM CIOTĄ. Przykleiłem "informację" do pleców kurtki na taśmę klejącą którą właśnie na takie sytuacje mam zawsze ze sobą j wyszedłem ze szkoły.  Stanąłem na niewielkim parkingu pod szkołą na na którym mimo że jest przeznaczony wyłącznie dla pracowników            staje Levi. Minęło dopiero 15 minut co oznacza że przez jeszcze 5 minut będę musiał tu stać. Eh... Zimno mi... Schowałem zmarznięte dłonie do kieszeni kurtki zaczynając coraz częściej się rozglądać na boki. Po jakiś 10 minutach stanął obok mnie czarny samochód.  Od razu do niego wsiadłem i zacząłem chuchać na sztywne ręce.
-Spóźniłeś się.- powiedziałem oskarżycielskim tonem.
-Myślę że nie byłoby ci tak zimno gdybyś jednak zakładał rękawiczki...- odpowiedział patrząc na moje dłonie. Nienawidzę nosić rękawiczek a czapki tym bardziej a on doskonale o tym wie. Ale nie, musi to powiedzieć żeby mnie zezłościć.
-Jedź już.
Bez słowa wykonał moje polecenie. Hmm... Coś jest nie tak. Są dwie możliwości albo Levi'a porwali kosmici albo zajrzał pod moje łóżko i  jeszcze się nie otrząsnął po ujrzeniu podłóżkowego syfu. Pewnie dowiem się w domu o co chodzi.
Po jakimś czasie dojechaliśmy do białego,  cholernie dużego, dwupiętrowego domu Levi'a. Domu z ogródkiem, oczywiście. Zaparkował auto w garażu i bez słowa wysiadł a następnie wszedł do domu. Coś naprawdę jest nie tak... Powoli udałem się za nim. Przekroczyłem próg, zamknąłem szybko drzwi i żeby nie narobić błota w przedpokoju od razu zdjąłem buty.  wyprostowałem się i kiedy już miałem zdejmować kurtkę poczułem jak ktoś zdejmuje mi ją z ramion.  Ktoś? Oczywiście że Levi.  Spojrzałem na niego na pewno nie najprzyjemniejszym spojrzeniem.
-Umiem się sam rozebrać!
-Wiem- powiedział jak gdyby nigdy nic, odwieszając moją kurtkę obok swojego wiszącego już w szafie płaszcza- Po prostu lubię patrzeć jak słodko się rumienisz kiedy to za ciebie robie.
-Wal się.
Nagle poczułem jak siła przyciąga mnie do siebie i łapie za włosy z tyłu głowy kierując moje spojrzenie na siebie.
-Nie mów do mnie tym tonem gówniarzu.- powiedział patrząc mi dość nieprzyjemnie w oczy. Po czym mnie pocałował również siła rozchylając mi wargi językiem. Zdziwiony odsunąłem głowę i spojrzałem mu pytająco w oczy.
-Chyba należy mi się jakaś nagroda za przejechanie po ciebie- powiedział ponownie mnie całują. Odsunąłem się natychmiast na bezpieczną odległość. Więc to mu chodziło po głowie kiedy byliśmy w samochodzie! Pocieszające jest chociaż świadomość że jeszcze nie zajrzał pod łóżko.
-Później. - powiedziałem czując jak krew napływa mi do twarzy.
-Wiesz że Cię to nie ominie, prawda?
Nic nie odpowiedziałem, po prostu udałem się do kuchni.
-Co na obiad?- zapytałem słysząc jak staje w drzwiach.
-Nie chce mi się gotować.  Zamów pizzę, na lodówce jest ulotka.
-Okej- wziąłem ulotkę do ręki i zacząłem wybierać numer- Tą co zwykle?
Przytaknął i wyszedł z kuchni.
Złożyłem zamówienie i poszedłem do niego, siedział na swojej idealnie czystej kanapie w idealnie czystym salonie.  Usiadłem obok niego a on przytulił mnie do siebie obejmując ramieniem.  Delikatnie uśmiechnąłem się w odpowiedzi.  Nie mam pojęcia ile tak siedzieliśmy i szczerze mówiąc nie obchodzi mnie to.  Przy nim czas płynie w innym tempie.

Rozdział 2 



Dobra, już wiem ile tak siedzę z Levi'em. Około godziny.  Skąd to wiem? Uświadomił mi to dzwonek do drzwi. A wiecie co on oznacza? PIZZĘ! Chyba... Wolę jednak żeby to była pizza niż jakaś sąsiadka która znów będzie próbowała namówić Levi'a na randkę. Bo w końcu jest samotny, a właściwie nie jest tylko wszyscy tak myślą.  Dlaczego? Bo jest moim prawnym opiekunem. Kiedy miałem 10 lat moja mama zginęła, znowu.  Tym razem jednak była to śmierć spowodowana wypadkiem. Kierowca był pijany a ona najzwyczajniej w świecie przechodziła na przejściu dla pieszych... To takie nie sprawiedliwe... Pamiętam że kiedy czekałem na mamę w domu, zamiast niej przyszli zupełnie obcy mi ludzie i powiedzieli że muszę z nimi pojechać.  Przez 5 lat przebywałem w domu dziecka później całkiem przypadkiem spotkałem Levi'a na ulicy i tak oto został moim opiekunem prawnym. 
-Pójdę otworzyć.- oświadczył wyrywając mnie tym samym z zamyślenia.
Kiwnąłem głową w odpowiedzi zacząłem wsłuchiwać się w rozmowę przy drzwiach. Oczywiście nic nie usłyszałem ale po chwili przyszedł Levi z pizzą. Postawił ją na stoliku który stał naprzeciwko kanapy.
-Ruszył byś się po talerze.
-Już, już...- powiedziałem powoli wstając i ruszając do kuchni.  Wziąłem dwa duże talerze i dwie łyżki a właściwie łyżeczki do sosów. Wróciłem do pokoju i podałem mu jeden talerz i włożyłem łyżeczki do sosów po czym usiadłem obok niego na kanapie.
-Włączymy jakieś film?- zapytałem patrząc na niego.
-Możemy.- odłożył talerz i wstał. Podszedł do laptopa który prawie przez cały czas jest podłączony do telewizora- Horror?
-Okej.
Obserwowałem jak w internecie szuka jakiegoś dobrego horroru na ekranie telewizora aż w końcu wybrał jakiś i włączył a następnie wrócił na swoje miejsce.
Film trwał jakieś dwie godziny, oglądaliśmy go przytulając się i jedzą, oczywiście.
-Bałeś się? - zapytał patrząc na mnie z pół uśmieszkiem kiedy na ekranie za widniały napisy końcowe.
-Nie.- odpowiedziałem od razu.
-Przekonamy się w nocy.
Po chwili Levi wstał i zabrał puste pudełko i brudne talerze zostawiając mnie samego w salonie.  Nawet nie zwróciłem wcześnie uwagi na to że jest już tak ciemno.  Podszedłem do okna celem zasłonięcia zasłon i kiedy już miałem się do odwrócić i pójść zapalić światło poczułem jak coś łapie mnie od tyłu. Wrzasnął głośno i dopiero po chwili uświadomiłem sobie że to Levi.
-Buu...- wyszeptał mi do ucha drażniąc je jednocześnie swoim ciepłym oddechem.
-Weź się!- powiedziałem obrażony próbując wyrwać się z jego silnego uścisku, nadaremnie.
-Powiedziałam ci przecież że to cię nie ominie.- powiedział przeciągle zjeżdżają dłonią do moich spodni a następnie masując mojego penis przez materiał.
Rozluźniłem się wtulając się w niego przymykając jednocześnie powieki.  Jest mi teraz tak cholernie dobrze... Nagle poczułem jak moje nogi lecą ku górze. Otworzyłem szeroko oczy i zaskoczony zobaczyłem jak Levi ze mną na rękach idzie do swojej sypialni. Tak, on ma swoją sypialnie a ja mam swoją z tym że ze swojej prawie nie korzystam.
-Puść mnie! Przecież jestem ciężki.
-Chyba nie zdajesz sobie sprawy z tego jaki jesteś chudy.
-Nie jestem chudy tylko szczupły!
-Szczupły może byłeś kilka kilogramów temu.- powiedział kładąc mnie na łóżku- A teraz rozbieraj się.  Chcę popatrzeć na to twoje chude ciało.
Kochaliśmy się długo. Za każdym razem kiedy czułem że zaraz dojdę on przerywał żeby po chwili znów zacząć i tak kilka razy... Po wszystkim leżeliśmy przytuleni do siebie i normowaliśmy  oddechy.
-Pójdziesz na własnych nogach do łazienki czy mam cię tam zanieść?- zapytał po kilku minutach. Spojrzałem mu w oczy pokazując moje niezadowoleni z tego że nosił mnie na rękach i wstałem.  Od razu poczułem jak coś spływa mi po udach.  Zerknąłem w dół i zobaczyłem jak wycieka ze mnie sperma Levi'a. Jęknąłem niezadowolony i szybko poszedłem do łazienki.  Równie szybko wszedłem pod prysznic i puściłem ciepłą wodę.  Po niecałej minucie drzwi otworzyły się i wszedł przez nie Levi. Spojrzał na mnie od góry do dołu i wszedł pod  prysznic.
-Nie mogłeś zaczekać aż skończę?
-Wolę to robić z tobą.- powiedział biorąc żel do mycia ciała na dłoń i rozmasowywując  mi go po plecach- Dlaczego tak nagle uciekłeś?
-Wyobraź sobie że chciałem to z siebie zmyć.
-Przecież to normalne że skoro pozwoliłeś mi w  sobie dojść to będzie to z ciebie musiało wylecieć.
W odpowiedzi zarumieniłem się a on przeszedł dłońmi z pleców na mój tors. Po chwili również nabrałem żelu na dłonie i zacząłem go myć, za to no wziął szampon i zaczął myć mi włosy.  Ta chwila mogłaby trwać wiecznie... Mogłaby, ale nie trwała. Skończyła się w chwili kiedy Levi zabrał ze mnie swoje dłonie i zaczął myć własne włosy.
-Dlaczego ja nie mogę tego zrobić?- zapytałem czując jak piana z wodą spływają z mojej głowy po całym ciele aż do stóp.
-Nikt nie dotyka moich włosów oprócz mnie i mojego zaufanego fryzjera.
Po jakiś pięciu minutach wyszliśmy spod prysznica. Wziąłem ręcznik i owinąłem go sobie do około bioder, od razu wylądował na ziemi.
-Czego ty się wstydzisz?- zapytał Levi patrząc na mnie poważnie.
-Nie rzucaj ręcznikiem.- powiedziałem podnosząc go z podłogi.
-Odpowiedz.
-Nie wstydzę się.- odpowiedziałem czując jak krew dopływ mi do twarzy.
Nagle poczułem jak mocno przyciska mnie do siebie i prowadzi pod lustro. Było ono duże, wyższe ode mnie. Na kierował mi twarz swoimi palcami na nasze odbicie.
-Spójrz i powiedz czego się wstydzisz.
-Niczego.- powiedział czerwony na twarzy, robiąc krok w bok. Levi złapał mnie mocno w pasie i znowu przycisnął do siebie.
-Eren, nie masz się czego wstydzić.  Oboje jesteśmy facetami, a po drugie robiliśmy to już sporo razy.
-Wiem...- odpowiedziałem patrząc ślepo w nasze odbicie.
Levi stanął naprzeciwko mnie i złapał dłońmi  moją twarz kierując moje spojrzenie na siebie.
-Kocham cię. Nie musisz się przy mnie wstydzić albo ukrywać się z czymś przede mną. Rozumiesz?
Przytaknąłem delikatnie poczym pocałowałem go równie delikatnie w usta i odsunąłem się.
-Chcesz się już położyć?- zapytał patrząc jak wychodzę przez drzwi prowadzące z łazienki prosto do jego sypialni.
-Jestem już zmęczony.
Położyłem się pod ciepłą kołdrą i powlokłem wzrokiem za Levi'em który równie się położył.  Położyłem głowę na jego klatce piersiowej a on złapał mnie za rękę i splótł nasze palec.
-Dobranoc.- wyszeptałem zamykając oczy.
Poczułem jak całuje mnie w czoło.
-Dobranoc Eren.

 

Rozdział 3 


-Levi?- powiedziałem szturchając go-Levi. Obudź się.  Levi!
W odpowiedzi usłyszałem przeciągły jęk niezadowolenia. 
-Coś jest w ogrodzie.- wyjaśniłem
-Śpij.
-Mówię prawdę.
-Śpij do kurwy nędzy.- odpowiedział nawet nie otwierając oczu.
Westchnąłem cicho i z powrotem wtuliłem się w niego. Może rzeczywiście wydawało mi się... Zamknąłem oczy i już po chwili poczułem jak odpływam.
BUM
Podskoczyłem jak oparzony budząc jednocześnie Levi'a.
-Eren!- z wyrazu jego twarzy mogłem jedynie wyczytać chęć opierdolenia mnie.
-Ktoś uderzył w okno!- zacząłem się tłumaczyć.
-Może jeszcze powiesz że to duch z tego horroru?- na dźwięk tych słów zdębiałem- Eren, nie wierzę.
-Nie śmiej się!- krzyknąłem widząc  jego rozbawienie.
Levi wstał powoli a ja wiedząc jego nagie ciało odwróciłem wzrok rumieniąc się.  Słyszałem jak grzebie w szafie. Nagle poczułem jak coś upada mi na kolana.
-Koc?-zapytałem po czym spojrzałem jak on sam owija się drugim.
-Wstawaj. Idziemy zobaczyć naszego ducha.
-Zapomnij!- powiedziałem stanowczo na co on tylko westchnął i siłą wyciągnął mnie z łóżka i owinął kocem. Złapał mnie mocno w pasie i przeciągnął bo ciężko to nazwać przeprowadzeniem przez dom.
-Nie.- powiedziałem widząc jak otwiera drzwi. Spróbowałem mu się wyrwać. Nadaremnie, tylko wzmocnił uścisk. Szybkim ruchem otworzył drzwi i pociągnął mnie jakiś metr od nich.  Poczułem jak zimny śnieg topnieje mi pod stopami i lekko się skrzywiłem.
-Co widzisz?- zapytał
Rozejrzałem się do około.
-Nic...- odpowiedziałem zdezorientowany. Przysiągłbym że coś słyszałem.
-Za to ja widzę.- powiedział łapiąc mnie za głowę od tyłu  kierując mój wzrok na ziemię- Kocie ślady na śniegu. Coś uderzyło w okno czy w parapet?
-W parapet...- Boże jaki ja byłem głupi. Teraz Levi będzie mi to wypominał do końca życia...
-Bachor.- powiedział po czym pocałował mnie w czoło- Wracajmy bo się przeziębisz.
Przytaknąłem po czym wszedłem z nim do domu.
-Chodź do łazienki.
Posłusznie wykonałem polecenie po czym spojrzałem zdziwiony na Levi'a.
-Po co miałem tu przyjść?
-Usiądź na brzegu wanny.
- Po co?
-Już.
Westchnąłem i zrobiłem to co mi kazał.
-Grzeczny bachor.- powiedział biorąc z szafki ręcznik i mocząc go w umywalce w letniej wodzie.- Daj nogę.
Spojrzałem na niego pytająco i podniosłem nie za wysoko prawą nogę. On wziął ją i zaczął powoli obmywać z pozostałości śniegu. Muszę przyznać że ciepło przyniosło mi ulgę. Po chwili zrobił to samo z drugą.
-A teraz idź spać.- powiedział swoim bezbarwnym głosem.
-Dziękuję.- powiedziałem wstając.
Wszedłem z łazienki do jego sypialni i rzuciłem koc na krzesło po czym położyłem się do łóżka. Dlaczego to zrobił? Muszę przyznać że spodziewałem się w tamtej chwili wszystkiego tylko nie tego. Poczułem się wtedy dość dziwne ale jednoczenie było mi przyjemnie.  W ogóle Levi się zmienił... Do dziś pamiętam nasz pierwszy raz, kiedy żyliśmy zamknięci w murach jak zwierzęta w klatce. Levi był wtedy taki... hmm... nie czuły? Tak, to chyba dobre określenie. Chociaż nie. On był czuły ale nie potrafił tego okazywać.  Pamiętam jak cholernie się go wtedy bałem... A teraz, w naszym drugim życiu jest zupełnie inaczej.  Nie dosyć że Levi okazuje mi uczucia i powtarza że mnie kocha to nawet od czasu do czasu uśmiechnie się do mnie.
Usłyszałem jak Levi wchodzi do sypialni.
-Rozgrzałeś się już?- zapytał kładąc się obok mnie.
-Tak...
-To dobrze. Nie chcę żebyś był chory.
Przytuliłem się do niego i zamknąłem oczy.
-Dobranoc.  

 

Rozdział 4 


Znacie to uczucie kiedy jest się pomiędzy snem a... nie snem? Kiedy jeszcze śpicie ale jesteście w pełni świadomi i wiecie że jak już otworzycie oczy to wzbudzicie się i już na pewno nie zaśniecie? To ja właśnie jestem w takim stanie.  Muszę wstać do szkoły ale tak cholernie mi się nie chce... A do tego jest mi tak ciepło i miękko pod kołdrą.  To ja może dzisiaj nie pójdę do szkoły... W końcu Levi już i tak jest w pracy a jak wróci to powiem mu że zaspałem bo nie usłyszałem budzika.  Właśnie, budzik! Dlaczego nie dzwonił? Coś jest nie tak. Nie czuję obok siebie Levi'a czyli on go nie wyłączył i ja też tego nie zrobiłem.  Chyba jednak muszę otworzyć oczy... 
Powoli otworzyłem oczy i rozejrzałem się po pokoju i od razu moją uwagę przykuł leżący na drugim brzegu łóżka Levi. Po prostu czytał jakaś książkę leżąc pod kołdrą nawet nie zwracając na mnie uwagi.
-Która godzina...?- zapytałem zaspanym głosem.
Levi oderwał wzrok do lektury i zerknął na zegar wiszący za mną. 
-Ósma piętnaście. 
-I mnie nie obudziłeś?!- krzyknął szybko wstając. Nie żebym chciał tam iść, po prostu lubię pokazywać mu jaki jestem obowiązkowy. Stanąłem na nogach i poczułem jak kręci mi się w głowie.  Usiadłem z powrotem na łóżku- Chyba za szybko wstałem...
-Nie idziesz dzisiaj do szkoły. Chcesz to się jeszcze połóż.
- Dlaczego?- zapytałem patrząc na niego zdziwiony. 
-Spójrz za okno to się przekonasz.- odpowiedział nie odrywając wzroku od książki. 
Wstałem tym razem powoli i podszedłem do okna. Był cholerny wiatr a śnieg spał ze wszystkich stron głównie z góry. Pewnie do tego jest strasznie zimno.  Nagle coś sobie uświadomiłem. A mianowicie że stoję całkiem goły... Od razu poczułem jak poliki pieką mnie od rumieńców.
-Eren? Co się stało?- zapytał Levi zapewne widząc moją reakcje. Po chwili zmienił ton głosu z zamówionego na rozbawiony- Odwrócić się do mnie przodem.
-Nie.- odpowiedziałem stanowczo.
Levi westchnął ciężko.
-Nie rozumiem dlaczego się tak wstydzisz- zaczął, a kiedy odwróciłem głowę i  spojrzałem na niego wstał i stanął naprzeciwko mnie- Widzisz, ja też jestem goły.
-Widzę.- odpowiedziałem od razu odwracając wzrok w drugą stronę.
-Ale z ciebie kłopotliwy dzieciak.- powiedział przytulając mnie od tyłu. Postarałem się rozluźnić w jego objęciach, po chwili przekonałem się jednak że to zły pomysł. Poczułem jak upadam na miękki materac łóżka.
-Oduczę cię tego wstydu wobec czegoś tak normalnego.- odwiedził zawisając nade mną, przejeżdżając końcem języka po swoich wargach.
-Wal się.- odpowiedziałem starając się wydostać spod jego ciała.
-Nie uciekaj mi...- szepnął mi do ucha po czym złapał mnie za nadgarstki i przytrzymał mi je nad głową. Cicho jęknąłem kiedy poczułem jego język na szyi.
-Levi, zostaw...- powiedziałem mając nadzieję że to podziała. On w odpowiedzi przygryzł skórę na mojej szyi a następnie zszedł pocałunkami niżej, do obojczyka.
PUK PUK
Levi usłyszał głośne pukanie do drzwi i spojrzał na mnie.
-Upiekło ci się.- powiedział wstając z łóżka. Szybko założył na siebie bokserki i czarne spodnie po czym poszedł otworzyć.
-A gdzie jest Eren?- usłyszałem energiczny i głośny  głos Hanji z przedpokoju.
Po jakiejś minucie do sypialni wszedł Levi.
-Ogarnij się i pójdź do salonu- rozkazał wchodząc do łazienki.
Ubrałem się po czym wszedłem Leviowi do łazienki, on często mi tak robi. Nie zwracając uwagi na niego zacząłem myć zęby. Kiedy skończyłem to robić poprawiłem włosy i wyszedłem z łazienki.
-Cześć Hanji- powiedziałem radośnie wchodząc do salonu. Ona wstał z fotela i mocno mnie przytulił.
-Stęskniłam się za moim Erenkiem...- odpowiedziała przytulając mnie z całych sił.
Później chwilę po gadaliśmy. A właściwie to ona zadawała pytania a ja odpowiadałem. Standardowo padło też pytanie o szkołę a ja jak zwykle odpowiedziałem dobrze.  pk jakiś piętnastu minutach wszedł Levi.
-Ale z ciebie nie wychowany dzieciak, będę musiał to naprawić.- powiedział przyglądając się nam- Hanji,  napijesz się czegoś?
Kurwa, wiedziałem że o czymś zapomniałem...
-Herbaty.- powiedziała pogodnie. Zawsze mnie zastanawiało jak ona może być taka... hmm... hanjiowata... Zawsze pogodna, pełna energii no i swoich dziwnych zachowań.
-Zaraz wrócę.- powiedział Levi idąc do kuchni.
-Więc Eren- zaczęła brunetka gdy zostaliś mysami- mieszkasz już z nim rok, dobrze ci z nim?
-Tak.- odpowiedziałem od razu- To znaczy... Jest mi tu dobrze, lepiej niż w domu dziecka...
-Rozumiem. Powiedz mi, Levi nadal jest taki...-zaczęła szukać odpowiedniego słowa-...oziębły jak dawniej?
Zdziwiło mnie jej pytanie. Co prawda Hanji lubi zdawać niespodziewanie pytania o różne rzeczy czasami nawet nie związane z tematem rozmowy ale Levia zna w tym życiu dłużej niż ja. Dlaczego więc pyta?
-Nie. Teraz jest całkiem... miły.  Nawet czasem się uśmiechnie.
-Szczęściarz z ciebie Eren- zaczęła swoim charakterystycznym tonem- w pracy jest tak samo poważny jak dawniej, a może nawet bardziej jeśli to możliwe.
-To raczej nie jest możliwe.- odpowiedziałem z uśmiechem.
-A jak tam wasze relacje?- zapytała z nie ukrywamy zaciekawieniem.
-Chyba tak jak dawniej...
-Czyli jesteście razem?- na jej twarzy pojawił się dość dziwny uśmiech.
-Tak...- odpowiedziałem niepewnie.
-A uprawialiście już seks?- zapytała prosto z mostu.
Poczułem jak robię się czerwony na twarzy.
-Oczywiście.- usłyszałem za plecami głos Levia. Podszedł do ławy i postawił na niej trzy filiżanki i cukierniczkę po czym wcisnąć mi tace na której to niósł w dłonie- Zanieś to do kuchni.
Z radością zrobiłem to co mi kazał.  Jednak Hanji jest zbyt ciekawska...
Po chwili wróciłem do salonu i w sumie kilka następnych godzin minęło mi na rozmowie z nimi. 

Rozdział 5



Hanji wyszła dość późno, jak zwykle. Ale... lubię jak przychodzi, niby Levi wydaje się zły albo zirytowany ale też się cieszy. Tak, on się cieszy i odczuwa emocje.  Gdy się go pozna można po zwykłych gestach, po tym jak podnosi filiżankę, po sposobie wypowiadania słów domyślić się co odczuwa. Hanji poznała Levia na tyle dobrze że jest w stanie go zrozumieć i chyba tylko dlatego go polubiła , bo w końcu ciężko jest naprawdę kogoś polubić jeśli się go  nie zna a nie da się kogoś poznać nie wiedząc co czuje. To trochę zagmatwane... Dobra tam, ważne że ja to rozumiem. Ciekawe czy...
-Eren!- wyrwał mnie z zamyślenia głos Levia
-Przepraszam, zamyśliłem się... Co się stało?
-Zauważyłem że się zamyśliłeś.- powiedział siadając obok mnie na kanapie.
-Powtórz co mówiłeś.
-Nie.- odpowiedział opierając się i krzyżując ręce.
Westchnąłem.
-Proszę.
-Masz więcej nie tracić tak kontaktu z rzeczywistością.- spojrzał na mnie- Pytałem się co chcesz na kolację.
-Umm...- zacząłem się zastanawiać, Levi wspaniałe gotuje i gdybym mógł to cały czas jadłbym tylko to co on zrobił- Chcę... Chcę... Naleśniki.
Uśmiechnął się i spojrzał na mnie.
-To idź zrobić.
-Ej...
-Żartowałem.- powiedział wstając- Chodź, pomożesz mi.
-To nie było śmieszne.- odpowiedziałem mu lekko obrażonym głosem.
Poszliśmy razem do kuchni, usiadłem na krześle po jadalnej części kuchni.  Chodzi o to że w jednej połowie pomieszczenia jest kuchnia a w drugiej jadalnia. Więc ta część ze stołem jest "jadalną częścią kuchni". Ale to debilnie brzmi...
Bum. Dostałem szmatą w twarz.
-Dlaczego rzucasz we mnie tą szmatą?!- zapytałem dość gniewnie, biorąc ową szmatę do ręki a właściwe w same końce palców.
-Bo się znowu zamyśliłeś. - jego obojętny głos wyjątkowo mnie teraz zdenerwował.
-To nie jest powód żeby rzucać we mnie szmatą.
-To jest ścierka do naczyń.- powiedział robiąc coś przy blacie kuchennym- Szmatą raczej nazwałbym twoje spodnie.
Spojrzałem na swoje spodnie.
-Nie podobają ci się moje dziury na kolanach?
-Nie.
-Ty takich nigdy nie miałeś?
-Miałeś mi chyba pomóc. -powiedział wyjmując dość dużą misję z szafki, zaraz... dwie miski.
Wstałem i podszedłem do niego.
-Po co dwie miski?
-Żebyś się pytał.
Westchnąłem
-To może powiesz mi jak mam ci pomóc.
-W tej misce robisz ciasto na naleśniki.- powiedział wskazując palcem na miskę- Tylko słone, nie słodkie.
-Okej... A ty co zrobisz?
-Farsz.
-Myślałem że zrobimy normalne naleśniki. No wiesz z dżemem albo coś.
-Nie Eren, myślałeś że ja zrobię normalne naleśniki.
Wyjąłem wszystkie potrzebne składniki i zacząłem robić ciasto na naleśniki.
Po prawie godzinie Levi pakował farsz czy tam nadzienie w naleśniki.
-To coś- mówiłem wskazując palcem na miskę z dziwną masą - nie wygląda smacznie...
-Będzie ci smakować.
-Jesteś pewny?
-Nie. Ale znając ciebie gdyby ci to nie smakowało to i tak byś to zjadł i powiedział mi że wspaniale gotuję.
-Bo gotujesz wspaniale.
Patrzyłem jak Levi kończy robić kolacje i coraz bardziej wierzyłem w to że nie będzie mi to smakowało.
-Połóż talerze na stole.- rozkazał mój mistrz kuchni.
-Już, już...- powiedziałem biorąc talerze, szklanki i sztućce, chyba dam radę dojść z tym na raz...
-Nawet nie próbuj. -usłyszałem stanowczy głos.
-Dlaczego?
-Bo cię znam i wiem że  się z tym potkniesz. Weź to na dwa razy przecież stół jest w drugim końcu  kuchni a nie domu.
Westchnąłem i zrobiłem jak kazał. Po chwili Levi położył na stole duży talerz z naleśnikami.
-Smacznego.- powiedział po czym zaczął jeść.
-Smacznego...- odpowiedziałem mu patrząc na swój talerz.
Dobra, czas spróbować. Hmm... to jest... dobre... Nawet bardzo dobre.
-Smakuje ci?- zapytał Levi patrząc jak jem.
-Bardzo.
Na to mój mistrz kuchni tylko delikatnie się uśmiechnął.
Dokończyliśmy jeść, razem pozmywaliśmy naczynia a właściwie to ja zmywałem a Levi wycierał i chował do szafki. Resztę kolacji schowaliśmy do lodówki. A później... włączyliśmy  sobie jakiś film i oglądaliśmy siedząc na kanapie i przytulaliśmy się. Jaki to był film? Niezbyt pamiętam, byłem za bardzo skupiony na ustach Levia i jego ramionach którymi mnie do siebie tulił.

Rozdział 6



Hmm... Coś jest nie tak. Coś mnie smyra. I to po czole.  I nie pozwala mi spać.  Tego już za wiele... Otworzyłem powoli oczy i ujrzałem nad sobą Levia.  Delikatnie przejeżdżał dłonią od mojego czoła przez skronie do policzka i tak w kółko. Rozejrzałem się do okoła i spostrzegłem że jestem w jego sypialni co oznacza również że jestem w jego łóżku.  Tylko jak ja się tu znalazłem...? Pamiętam że oglądaliśmy film i tylko tyle. Pewnie zasnąłem a on mnie tu przyniósł, często się tak dzieje.  Westchnąłem i nie podnosząc głowy z poduszki spojrzałem na niego.
-Która godzina...?- zapytałem zaspanym głosem.
-Około drugiej.- powiedział nie przerywając miziania mnie -Pamiętasz co ci się śniło?
-Nie...
-To dobrze.
Chciałem zapytać o to co mogło mi się śnić ale gdy otworzyłem  mocniej usta poczułem że ciągnie mnie skóra na policzku. Płakałem? Dotknąłem skóry twarzy końcami placów i poczułem lekko lepiący ppodłużny ślad.  Płakałem...
-Przepraszam... Pewnie cię obudziłem.
-Nie przepraszaj. Przecież to ja cie obudziłem. - odpowiedział prawie szeptem.
-Ale pewnie mówiłem coś przez sen albo walałem się po łóżku.
-Nic z tych rzeczy. Po prostu zauważyłem że płaczesz więc cię obudziłem.
Przytaknąłem choć wiem że kłamie. Często mam koszmary, ale za każdym razem kiedy się obudzę  nie pamiętam o czym śniłem a Levi nie chce mi powiedzieć. Kiedyś zacząłem go o to wypytywać, po jakiejś godzinie był tak już tym zdenerwowany że mi odpowiedział.  Co może być najstraszniejsze dla nastolatka który pamięta swoje poprzednie życie w którym oglądał śmierć swoich przyjaciół i rodziny oraz walczył z tytanami po czym i tak zginął z ręki jednego z nich? Oczywiście, tytani. I to właśnie oni regularnie nękają mnie w koszarach.
-Eren...- zaczął, pewnie zdał sobie sprawę z tego że domyśliłem się o czym śniłem -Wiesz że cię kocham, prawda?
Uśmiechnąłem się delikatnie.
-Wiem... I również cię kocham.
-Śpij już, Eren.
Przekręciłem się delikatnie na bok i poczułem jak Levi obejmuje mnie od tyłu. Często śpimy w takiej pozycji.  Może on sobie nawet nie zdaje z tego sprawy ale jego równomierny oddech  który czuję na karku dodaje mi otuchy. Nawet kiedy mam zamknięte oczy czuję że nie jestem sam.
-Dobranoc.- powiedziałem zamykając oczy.
-Dobranoc.- szepnął mi w odpowiedzi.

Rozdział 6



Obudziłem się około dziesiątej sam w łóżku. Czyli Levi musiał pójść dzisiaj do pracy. Nawet w sobotę tam chodzi... Chociaż ostatni tydzień w ogóle nie zaglądał do biura więc jest okej. Powoli wstałem, wykonałem wszystkie poranne czynności i zszedłem na dół. Jest sobota przed południem co oznacza że nie mam co robić. Wszedłem do kuchnie i pierwsze na co zwróciłem uwagę to średnich rozmiarów kartka wisząca na lodówce. "Musiałem pójść do pracy. Zjedz śniadanie, poucz się matematyki, nie zrób bałaganu. Mam nadzieję że wrócę na obiad. Levi " -głosił napis na kartce.
-Mam sobie zrobić śniadanie? - mówiłem sam do siebie  zaglądając do lodówki -Nie jestem głodny.
Opuściłem kuchnię i poszedłem na górę uczyć się matematyki.  Zajrzałem do książki i stwierdziłem że nie rozumiem o czym do mnie tam piszą i ją zamknąłem. Po co mam czytać coś czego nie rozumiem? Przecież to bez sensu. Co ja jeszcze miałem zrobić? A, nie zrobić bałaganu. Czyli wszystkie punkty z lodówkowego listu są zrobię. A to oznacza czas wolny. Spojrzałem na półkę ze swoimi książkami i wyjąłem niedawno nabytą lekturę i poszedłem z nią do salonu.
-Nareszcie cię przeczytam.- powiedziałem do książki, kładąc się na kanapie.


***

-Eren, obudz się.
Otworzyłem powoli oczy i ujrzałem nad sobą Levia. 
-Już wróciłeś?- zapytałem siadając na kanapie przecierając oczy.  
-Tak.- powiedział  siadając obok mnie -Chyba nie za ciekawa ta książka.
-Co? A... Czytałem lepsze.- spojrzałem na książkę leżąca obok mnie.
-Co jadłeś na śniadanie?
-Yyy... Jajecznice.
-Kłamca. - powiedział wstając. Stanął nade mną i spojrzał mi w oczy. Mimowolnie odwróciłem wzrok, nie mogę znieść tego jego karcącego spojrzenia- Nie zrobiłeś sobie śniadania. Kuchnia jest w takim samym stanie w jakim była kiedy wychodziłem co oznacza że nawet nie wyjąłeś patelni.  A jak tam matematyka?
-Przepraszam.
-Napiszesz mi to.
-Co?- spojrzałem na niego nie rozumiejąc o co mu chodzi- Napiszę?
-Tak. Napisz mi sto razy po łacinie "Nie będę kłamał, za to będę codziennie jadł śniadanie i uczył się matematyki do momentu aż moja średnia z przedmiotu wyniesie cztery zero". Może przy okazji  poćwiczysz ładne pisanie, bo jak na razie piszesz tak niechlujnie że nie mogę na to patrzeć.
-Ale ja nie znam łaciny.- chyba będzie lepiej jeśli przemilczę już to sto razy.
-Wystarczy że ja znam.
-Levi, weź nie żartuj.
-Jestem twoim chłopakiem, ale też opiekunem.  Oduczę cię kłamania, to mój obowiązek. - powiedział i poszedł na górę.
Co on sobie wyobraża?! Wychowywać mnie mu się zachciało... Może mi jeszcze zeszyty zacznie sprawdzać?! Zaraz... W ogóle to skąd on wie jak piszę? Jeśli coś do niego piszę to smsa. O nie... Tego już za wiele.
-Levi!- krzyknąłem wchodząc na górę. Stanąłem na przeciwko niego- Co...
-Masz.- powiedział i wpechnął mi czarny zeszyt w grubej okładce- To będzie zeszyt w którym będziesz pisał za karę.  Napisałem ci już to zdanie na wzór teraz masz je przepisać sto razy. Każde zdanie ma być od nowej linijki i ma być przy nim numer. Jeśli twoje pismo mi się nie spodoba będziesz to pisał jeszcze raz.  Masz czas do wieczora.
-Le...
-Ani słowa.- powiedział i zszedł na dół.
Poszedłem za nim. Szybkim i nerwowym krokiem poszedłem do kuchni, a następnie spojrzałem na  niego.
-Jeszcze nie skończyłem.  Nie bę...
-Ale ja skończyłem. A teraz siadając przy stole i pisz, ja w tym czasie zrobię obiad.
-Czy ty zawsze musisz mi przerywać?
Nie odpowiedział, po prostu zaczął rozpakować torby z zakupami. Westchnąłem i powoli usiadłem przy stole. Jeśli Levi nie odpowiada podczas kłótni to oznacza że jest już bardzo zły. Rozejrzałem się za długopisem. No tak... Skąd w kuchni długopis? Poszedłem do pokoju po coś do pisania i już po chwili wróciłem do kuchnio-jadalni. No i zacząłem pisać.
-Eren, przerwij to i połóż talerze na stole.
-Już?- zapytałem przerywając pisanie.
-Piszesz to prawie godzinę.  Oczywiście że już.
Westchnąłem i powoli wstałem.  Napisałem dopiero połowę a idzie mi to tak wolno bo staram się pisać jak naj ładniej. Po chwili razem jedliśmy obiad.
-Eren- zaczął patrząc na mnie- Wiesz dlaczego jestem na ciebie zły?
-Taa...- odpowiedziałem wpatrując się w swój talerz.
-Spójrz na mnie.
Skierowałem spojrzenie na jego twarz.
-Przepraszam że cię okłamałem.- powiedziałem po chwili.
-Dlaczego nie powiedziałeś mi po prostu że nie byłeś głodny albo że nie rozumiałeś tej matematyki? Przecież to normalne że czasem czegoś nie rozumiemy albo nie robimy.
-Pomyślałem że tak będzie lepiej...- odpowiedziałem cicho.
-Uważasz że lepiej jest kogoś okłamać niż powiedzieć mu prawdę która może się mu nie spodobać?
-No ale jeśli to kłamstwo nie wpłynie na coś w przyszłości to chyba lepiej powiedzieć tą bardziej zadowalającą wersję.
-Rozumie o co ci chodzi.- powiedział w końcu- Ale Eren, mnie masz nigdy nie kłamać.  Rozumiesz?
-Tak.
-Dużo już napisałeś?
-Połowę.
-Nie pisz już tego.
Delikatnie się uśmiechnąłem.
-Dzięki.
-Jedz. Jak skończysz to usiądę z tobą do tej  matmy.
Z powrotem zaczęliśmy jeść. Po chwili Levi wstał i włożył swój talerz do zlewu.
-Ej, Levi.- powiedziałem wstając.
-Co?
-Możesz pomóc mi z lekcjami jutro?
-Dobra...
Odłożyłem talerz do zlewu i podszedłem do Levia.
-Kocham cię...- powiedziałem przytulając się do niego.
-Powiesz mi to jeszcze raz w łóżku?- odpowiedział drażniąc moje ucho ciepłym powietrzem.
Westchnąłem.
-Nie mam ochoty.
-Ale ja mam.- szybkim ruchem wziął mnie na ręce- Sypialnia czy prysznic?
-Ej!-krzyknąłem.
-W takim razie ja wybiorę.
Chyba nie ma sensu stawiać opór... Ciężkie jest życie uke.
Po chwili wylądowałem na łóżku.  Spojrzałem na niego z dołu i westchnąłem.
-Levi, naprawdę nie chcę.
Nie odpowiedział mi, tylko wszedł na łóżko i zawisł nade mną.  Jaki on jest denerwujący...
-Nie chcę.-powiedziałem stanowczo. .
Na to on zaczął całować mnie po szyi.
-Przestań.
Jakby mnie nie słyszał. Zacisnąłem zęby i spróbowałem delikatnie spod niego wyjść.  Levi skutecznie mi to uniemożliwił przytrzymując mnie.
-Puść mnie! - krzyknąłem i wyszarpnąłem mu się. Stanąłem ma przeciwko łóżka i spojrzałem na niego-Nie Chcę. Rozumiesz?  N i e    c h c ę.
Poszedłem szybko do łazienki i zamknął drzwi od środka  nie czekając aż coś mi odpowie.
-Eren- powiedział waląc w drzwi- Hej Eren... Przepraszam...
-Idź sobie.
-Eren, nie wygłupiaj się.
-Idź.
-Co się stało?
-Wiesz.
-Nie wiem. Powiedz mi konkretnie co się stało.  Dlaczego tak zareagowałeś? Przecież nigdy tak nie robiłeś.
-A powinienem już dawno.
-Dlaczego?
-Chodzi ci tylko o seks!
-Co...? Eren, otwórz drzwi. Liczę do trzech.
Patrzyłem na białe drzwi.  Nie mam zamiaru ich otwierać.
-Raz. - powiedział a po dłuższej przerwie dodał-Dwa.
Dobra chyba lepiej jak mu otworzę.  Jeszcze rozwali drzwi albo coś...
Szybkim ruchem otworzyłem i spojrzałem na Levia. Nie wygląda na zadowolonego...
-Czeka nas poważna rozmowa. - powiedział w końcu -Chodź do kuchni.
Poszedłem za nim na dół.
-Siadaj.
Usiadłem powoli na krześle i spojrzałem na niego.
-Przepraszam...- powiedziałem cicho- Nie chciałem tego powiedzieć.  To jakoś tak samo...
-Eren- usiadł na przeciwko mnie i zaczął mi się przyglądać- Wybacz.
-To ty musisz mi wybaczyć. Ja naprawdę tak nie myślę... Uwierz mi.
-To ja popełniłem błąd.
Poczułem się naprawdę źle. Jak mogłem powiedzieć mu coś takiego?! Fakt, kiedy pierwszy raz uprawialiśmy seks tak myślałem.  Właściwie to nasz pierwszy raz zaliczał się do gwałtu a za murami hasali tytani. Eh, teraz naprawdę tak nie myślę.  Dlaczego to powiedziałem? Przecież już tak nie jest, albo nigdy tak nie było...
-Ja cię tak bardzo przepraszam...- powiedziałem cicho.
-Eren, zostaw paznokcie.- powiedział spokojnie - Chcesz plaster?
Spojrzałem na swoje dłonie. Oh... Nieświadomie zacząłem dłubać paznokcie, tym razem aż do krwi.
Przytaknąłem delikatnie i powlokłem wzrokiem za Leviem który wstał i podszedł do szafki która pełniła rolę apteczki.
-Daj ten palec.- powiedział podchodząc do mnie z niewielkim białym plastrem. Wyciągnąłem palec w jego stronę a on delikatnie zakleił go.
-Co tu zrobić żebyś przestał tak robić...?  Okaleczasz samego siebie.
-Przepraszam...
-Przestań w końcu przepraszać. To moja wina że tak powiedziałeś.
-Nie...- powiedziałem naprawdę cicho.  Co on gada? Jego wina? Przecież to ja powiedziałem coś tak okropnego...
-Eren, spójrz mi w oczy.- powiedział na co ja podniosłem wzrok- To moje zachowanie spowodowało że tak powiedziałeś.  Wiem że kiedyś tak myślałeś, a teraz ci się to przypomniało... Skojarzyło z tamtą sytuacją.
Powiedziawszy to poszedł jeszcze bliżej krzesła na którym siedzę i przytulił mnie do siebie tak że prawą stronę ciała opierałem o niego. Zaczął delikatnie głaskać mnie po głowie... Kiedyś też tak robił... Aż do samego końca...
-Nie powinienem na ciebie naciskać. Zacząłeś uprawiać seks mając  piętnaście lat, to dla ciebie za wcześnie. Rozumiem że nie byłeś gotowy, a ja nalegałem.
Co on pierdoli?
-Levi...
-Już tak nie będę robił.- przerwał mi.
-Ale...
-Napijesz się ze mną herbaty?
Westchnąłem i delikatnie się uśmiechnąłem -Chętnie.- Chyba lepiej na razie zostawić ten temat...
-Wiesz co?
Podniosłem na niego wzrok.
-Co?
-Chciałbym cię znów narysować.
-Znowu masz ochotę na rysowanie?- zapytałem.  Levi bardzo lubi rysować, nawet ma do tego specjalny pokój.
-To zapozujesz mi?
-Tak.
-No to chodź.- powiedział i szybko poszedł na górę. Jeśli chodzi o rysowanie nie trzeba go namawiać.
Poszedłem na górę i powoli wszedłem do pokoju na końcu korytarza.
-To jak mam ci pozować? - zapytałem patrząc jak Levi ułatwia sztaluge na przeciwko łóżka.
-Na łóżku.
-Tak po prostu na łóżku?
-I jeszcze coś...
-Co?
-Rozbierzesz się?
Poczułem jak policzki coraz bardziej mnie pieką.
-Eren... Już ci mówiłem że masz się przy mnie nie wstydzić.
-T...tak...- powiedziałem i zacząłem się rozbierać.
Po chwile stałem w samych bokserkach a stanowisko Levia było już całkiem gotowe.
-To co mam teraz zrobić.
-Najpierw zdjąć bokserki, a później usiądź na łóżku.
Eh... Zdałem powoli gacie i usiadłem na wielkim łóżku z białą satynową pościelą.
-Jak mam siedzieć?
-Naturalnie.
Postarałem się rozluźnić.  Po minie Levia mogę wnioskować że kiepsko mi to wyszło.
-Nie możesz mnie po prostu ustawić?
-Raczej będę musiał.- powiedziawszy to zaczął mnie poprawiać. A to przesunąć rękę a to skierować spojrzenie w inną stronę... itd.
-Wygodnie ci?- zapytał siadając przy sztaludze.
-Może być.
Dotarł do mnie dźwięk ołówka przesówanego po kartce, lubię ten odgłos.  Szkoda że jestem odwrócony bokiem do Levia... Kiedy rysuje ma zaskakująco spokojny ale jednoczenie skupiony wyraz twarzy.  Dziwne, kiedy Levi mnie rysuje nie czuję wstydu, po prostu mu pozuje.
-Ej,Levi
-Co?
-Długo będziesz to robił?
-Tak.
Westchnąłem. Wbrew pozorom ciężko jest tak usiedzieć przez dłuższy czas.
Levi rysował, rysował i rysował a ja miałem dużo czasu na przemyślenia.  Martwi mnie jego zachowanie. Kiedy powiedziałem mu że chodzi mu tylko o seks zupełnie zmieniło mu się zachowanie... No... szybko chciał skończyć temat i błyskawicznie znalazł sobie jakieś zajęcie jakby nie chciał myśleć o dzisiejszej rozmowie... Albo znalazł nam zajęcie żebym to ja nie myślał o tym. Eh... Nie wiem już co myśleć.
-Skończyłem.- oznajmił.
Obróciłem się w jego stronę.
-Tak szybko?
-Szybko? Zajęło mi to kilka godzin.
Zszokowmy spojrzałem na zegar w kącie pokoju. Rzeczywiście...
-Zamyśliłeś się nad czymś?
-Tak...
-Nad czym?
-Umm... Nieważne...
-Rozumiem. -odparł i podszedł do mnie - Idziemy napić się tej herbaty?
-Tak.- odpowiedziałem mu z uśmiechem. Wstałem powoli i zacząłem się ubierać, Levi w tym czasie ogarnął swoje stanowisko pracy. Stanąłem przy nim i spojrzałem niego. Oczywiście już ubrany -Pokaż.
-Masz.- powiedział podając mi duży szkicownik.
Wziąłem zeszyt i otworzyłem od razu na ostatnich stronach. Wow...
-Niesamowite...- powiedziałem przypatrując się szkicowi.
-Będzie wisiał tam.- odparł Levi wskazując pustą ścianę po naszej prawej.
-Żartujesz.
-Nie. Chyba gdzieś nawet mam odpowiednią antyrame...- podszedł do szafy i zaczął grzebać- O, jest.
-Weź tego nie wieszaj.
-Dlaczego?- powiedział wyjmując antyrame z szafy.
-Bo jestem tam goły.
-Eren, nie widać twojej twarzy. Zresztą i tak go powieszę.
-Ale...
-Ciesz się, że nie chcę go powiesić w salonie.
-Dobra.
-Jutro go powieszę, a teraz chodź. - powiedziawszy to wyszedł.
Poszedłem za nim do kuchni.  Później wypiliśmy herbatę, wzięliśmy wspólną kąpiel i poszliśmy spać.

1 komentarz:

  1. 26 year old Research Nurse Garwood Govan, hailing from Keswick enjoys watching movies like My Gun is Quick and Cabaret. Took a trip to Church Village of Gammelstad and drives a 600SEC. strona domowa

    OdpowiedzUsuń