Historia nie YAOI

(Levi x Eren) 

Uwagi:

Eren jest  kobietą i ogólnie nikt o tym nie wie. 


Rozdział 1 



Otworzyłam powoli oczy i rozejrzałam się dookoła. Już od dawna nie budziły mnie promienie porannego słońca... Szkoda, strasznie mi tego brakuje. No ale skąd w lochu zamku miałoby wziąć się słońce? Mogę se je co najwyżej narysować i przykleić na ścianie, o i jeszcze narysuje mu dziwny uśmieszek mówiący coś w stylu "cześć promyczku". Eh... Źle ze mną... I to nie dlatego że od rana mam dziwne pomysły i zły humor, tylko dlatego że udaje faceta... i to od kilku lat. Ktoś by mógł zapytać dlaczego. Otóż dlatego że chciałam być zwiadowcą. No to w sumie nie odpowiada na pytanie bo w końcu są kobiety zwiadowcy. Ale... Nie wszyscy traktują je poważnie, no niby jest Mikasa którą wszyscy szanują, podziwiają itd i jest też Hanji. Problem w tym że mnie nikt nie  traktowałby poważnie.  No bo dlaczego miałby to robić? Jestem chudą, niezbyt ładną dziewczyna. No niby dostałam się do najlepszej 10, ale zanim wiedziałam że będę tak dobra zaczęłam udawać faceta a później już nie mogła tego odkręcić. Eh... fajnie by było czasami ładnie się uczesać itd. Niestety... Po ataku na Marię był straszny bałagan w dokumentach i trzeba było dużo wypełniać od nowa i wtedy podałam że jestem mężczyzną.
Wstałam powoli, niechlujnie poprawiłam łóżko i zabrałam się do szykowania. Założyłam spodnie od munduru i spojrzałam w lustro.
-Teraz najważniejsze...- powiedziałam sama do siebie.
Zdjęłam koszulkę w której spałam i przed lustrem zaczęłam obowiązywać sobie piersi bagażem który zawsze leży koło lustra.
-Ał...- syknęłam. Chyba nie powinnam tego robić tak ciasno, ale z drugiej strony jeśli zrobię to luźnej to będzie widać.
Założyłam szybko górę od stroju i wyszłam z lochu. Nareszcie. Droga na górę zajmuje mi zazwyczaj chwilę.  Pierwsze co robię gdy tylko stamtąd wyjdę do pokazanie się kapralowi.
PUK PUK
Nikt nie otwiera.  Czy on zawsze się tak grzebie?
-Yyy... Panie kapralu to ja Eren...-powiedziałam starając się brzmieć jak najbardziej męsko - Chciałem  tylko powiedzieć że już wyszedłem z dołu.
Westchnęłam i zaczęłam iść w stronę schodów.
Łiii... Czas na śniadanko- pomyślałam lekko się uśmiechając.
 -Stój.- usłyszałam za plecami zimny głos.
Odwróciłam się napięcie i spojrzałam na stojącego w drzwiach Kaprala.
-Masz krótką pamięć. Mówiłem ci że masz się nie oddalać na długość dłuższą niż dwóch koni. To że pozwoliłem ci rano samemu wyjść z lochu nie oznacza że przez resztę dnia masz samemu chodzić po zamku.
-Przepraszam Kapralu.- powiedziałam patrząc na niego.
-Masz tu zaczekać.- powiedział i z powrotem zniknął w swojej sypialni.
Po jakiś piętnastu minutach szliśmy razem na stołówkę, a właściwie to kapral szedł a ja wlokłam się ze dwa metry za nim.
Po śniadaniu udałam się z kapralem do miasta. Coś tam chciał załatwić. Szliśmy tak ulicą, tym razem równo i ro... nie, nie rozmawialiśmy.  Po prostu co jakiś czas odpowiadałam na jego pytania. Kiedy już wracaliśmy minęły nas wie kobiety.  Dziwki. Nie no, może nie dziwki, ale na porządne to też nie wyglądały.  Cycki prawie na wierzchu (cud że jeszcze nie wypłynęły przez tak wielki dekolt), czerwone usta i to spojrzenie na Kaprala. Zaraz... Czy ja jestem zazdrosna?! Ale o co? Przecież Kapral mi się wcale nie podoba. Ani trochę.
-Podobają ci się? - zapytał patrząc z zaciekawieniem na mnie kiedy kobiety były już daleko za nami.
-Nie.- odpowiedziałam bez zastanowienia. Na serio nie pociągają mnie dziewczyny.
-Coś z tobą nie tak.
Oj. No tak robię za faceta. A on co, może mi będzie jeszcze coś sugerował? Może że jestem jakimś gejem?  W ogóle co mu się podoba w takich jak tamte? Samiec nie mężczyzna.
-Chyba z panem.
Kapral uniósł jedną brew.
-Ze mną? To tobie nie podobają się kobiety.  A może... Wolisz mężczyzn?
Prychnęłam.
-Co pan w nich widzi? Jak dla mnie to dwie idiotki które nie mają mózgu więc pokazują że mają duże cycki.
Kapral westchnął.
-Konie rozmowy.
Spojrzałam na niego zdziwiona.
-Dlaczego?
-Bo tak.
Cycki, cycki, cycki... Tylko o tym myślą mężczyźni.  O, przepraszam. Mężczyźni myślą o delikatnych, uroczych i skromnych kobietach. O cyckach myślą samce mówiące o sobie "mężczyźni".
Po godzinie byłam z kapralem w zamku, zjadłam obiad i podałam z Hanji. No i w sumie tak mi minął cały dzień.

 Rozdział 2


Po całym dniu nareszcie mogłam wrócić do swojego pokoju.  O przepraszam, lochu. Jak ja bym chciała mieć normalny pokoik, taki z oknem przez które wpadałyby promieni porannego słońca...


-Eren!- krzyknął ktoś za mną.


-Co?- powiedziałam, a następnie odwróciłam się i z przerażeniem ujrzałam kaprala- To znaczy... Jestem ci do czegoś potrzebny, kapralu...?


-Tak lepiej. Chciałem z tobą porozmawiać, przyjdź za godzinę do jadalni.


-Tak jest.- odpowiedziałam, salutując gdy odchodził.


Eh... Czego on może ode mnie chcieć? Pewnie znowu wymyślił coś w stylu "mam pomysł jak wydobyć cię z ciała tytana kiedy stracisz kontrolę, obetniemy ci ręce i nogi i nie jesteśmy pewni czy odrosną, ale nie martw się, każdy coś poświęca". Oby nie...


Zeszłam do podziemnej części zamku i  udałam się do swojego... Niech już będzie pokoju. Zamknęłam ostrożnie drzwi i położyłam się na łóżku. Nienawidzę tego miejsca i jednocześnie je kocham. Drzwi skrzypią, łóżko jest cholernie twarde, nie ma okien... Ale tylko w tym miejscu mogę być sobą, nie muszę udawać faceta, nie martwię się że się zapomnę i powiem coś kobiecym głosem,  mogę nawet zdjąć ten cały bandaż...


-Eren? - ktoś otworzył drzwi.


-Mikasa? Wejdź.- powiedziałam siadając- Coś się stało?


-Przyszłam sprawdzić czy wszystko z tobą dobrze.


Uśmiechnęłam się.


-Nie musisz się tak o mnie martwić, jestem silna i umiem o sobie zadbać.


-Tak...


-A właśnie, wiesz może co kapral ode mnie chce?


Dziewczyna usiadła przede mną z bardzo poważną miną. Za poważną...


-Też karzeł znowu chce ci coś rozbić?- w jej głosie można było wyczuć już nawet nie odrobinę zmartwienia.


-Spokojnie. Chce tylko ze mną o czymś porozmawiać, nic mi nie zrobi.


Chyba...- dokończyłam w myślach


-Mam nadzieję.  Bo jeśli coś się stanie to...


-Nic się nie stanie.- przerwałam jej.


Mikasa tylko westchnęła próbując się chyba uspokoić. Po chwili przypatrywania się mi bardzo delikatne odgarnęła mi włosy z czoła na bok.


-Miała byś takie ładne włosy gdybyś ich nie ścinała.


-Nie zaczynaj.


-Nie będę, nie mam już na to siły.


Wstałam z łóżka i spojrzałam na nią


- Musze już iść. Nie wiem ile zajmie mi rozmowa z kapralem więc do jutra.


Pożegnałam ją uśmiechem i wyszłam. Od razu poszłam na stołówkę. Droga tam nie zajmuje dużo czasu, ale wolę tam być przed kapralem niż się spóźnić.  Dziwne, przeszłam prawie cały korytarz i nie spotkałam nikogo.  Może kapral pozabijał wszystkich tym swoim wzrokiem, albo postanowił najpierw na nich  wypróbować swoją metodę na wyciąganie mnie z ciała tytana... Albo zagonił wszystkich do sprzątania. Tak, to jest najbardziej prawdopodobne.  Chociaż.... Nie. Sprzątanie jest w soboty. A jak kapral naprawdę poucinał wszystkim nogi...? Czasem mam wrażenie że chciałby tak zrobić, zwłaszcza kiedy ktoś w sobotę wieczorem naniesie błota butami na świeżo czyszczoną podłogę korytarza.


Otworzyłam ostrożnie drzwi, tak żeby nie zaskrzypiały i weszłam do środka.


O tej godzinie nikogo tu nie ma. Żołnierze którzy przychodzą tu posiedzieć, napić się, czy pograć w karty zapewne wrócili do swoich pokoi chwilę temu, bo w powietrzu unosił się jeszcze zapach gaszonych świec.  Dobrze że ktoś zostawił chociaż kilka bo inaczej byłoby tu całkiem ciemno.  Nie, nie boję się ciemności. Po prostu bardzo nie lubię ciemnych pomieszczeń...


Usiadłam delikatnie na krześle przy stoliku oddziału Kaprala Levi'a. Delikatnie, ale jednak echo po przysunięciu się do stołu rozbrzmiało po całym pomieszczeniu.


-Miałeś być za godzinę a nie za czterdzieści pięć minut.


Obróciłam się napięcie i ujrzałam Kaprala opierającego się o ścianę w  chyba najbardziej zacienionym miejscu.


-Kapralu!- powiedziałam, szybko wstając -Przepraszam. Nie zauważyłem pana.


-Siadaj.


Zrobiłam to co kazał, bez  jakiegokolwiek protestu.


-Eren...- zaczął, zbliżając się do mnie robiąc wolne i głośne kroki- Zauważyłem że coś z tobą nie tak.


-N...nie tak..? Nie rozumem...


Kurwa. Domyślił się...


-Chciałem o tym z tobą porozmawiać już wcześniej, ale nie było odpowiedniej okazji.- powiedziawszy to zatrzymał się naprzeciwko mnie.


-Ale o czym kapral chciał rozmawiać....? B-Bo ja nie rozumiem... - udawałam głupiego.


-Nie ściemniaj Eren.-  patrzył na mnie tym swoim morderczym wzrokiem- Już dawno zauważyłem że nie podobają ci się kobiety.


-Co?!


Dobra, zaskoczył mnie.  No rzeczywiście nie podobają mi się kobiety.... Ale myślałam że chodzi mu o to że nie jestem facetem...


-Nie toleruję takich dewiacji w moim oddziale.


-Dewiacji?!


-A jak inaczej nazwiesz swój popęd do mężczyzn?- powiedział i po chwili dodał -Obrzydliwe...


-Ale kapralu... Pan się pomylił.


Westchnął.


-Nie chcę cię widzieć z jakimkolwiek mężczyzną sam na sam. Rozumiesz?


-Tak...


-Wracaj do siebie.- rozkazał i szybkim krokiem wyszedł z pomieszczenia.


Wstałam i powoli wyszłam.


Co za... Pfff nawet nie mam słowa żeby go określić. Jak on mógł zrobić ze mnie jakiegoś zboczeńca? No jak, się pytam! Prawie pobiegłam do siebie, ale w połowie drogi uświadomiłam sobie że jeżeli już tam wejdę, to nie wyjdę do rana.


Szybko poszłam w stronę "łazienki".


 Łazienką ciężko to nazwać ale jest gdzie się tam umyć i załatwić potrzebę. W całym zamku jest kilka takich pomieszczeń, chyba po trzy na piętro. O tej godzinie nikogo zazwyczaj nie ma.  Wszyscy przychodzą ogarnąć się po całym dniu albo wieczorem albo późno w nocy, nikt nie przychodzi pośrodku. No, chyba że ja... To prawie nikt.


Weszłam do w sumie to dużego pokoju i zamknęłam drzwi od środka.


-Nareszcie...- powiedziałam do siebie zaczynając się rozbierać -Pieprzony bandaż.


Rzuciłam górną część garderoby na podłogę i spojrzałam na ślady zostawione przez bandaże. Czerwone kreski w miejscach w których materiał uciekał bardziej nie wyglądają za fajnie... Dobrze że szybko znikają.


Westchnęłam i zaczęłam ściągać spodnie.


-Kurwa!- zaklnęłam patrząc na spuszczone w dół białe spodnie.


Na śnieżnym materiale odbita była czerwona plama, tworząc tym dobrze znany każdej kobiecie kontrast.


-Nie nie nie nie nie nie....- powtarzałam do siebie.


Dlaczego nic nie poczułam...? Żeby aż tak przeleciało? Dobrze chociaż że nikt mnie nie zauważył. Idiotka ze mnie. Jak mogłam zapomnieć że to już niedługo?


Z rezygnacją rozebrałam się do końca, kładąc ubrudzone rzeczy kawałek dalej. Chwilę zajęło mi umycie się. Oczywiście w zimnej wodzie. Ciepłą mieli tylko ci którzy posiadali łazienki w swoich pokojach.


-Mam problem... - powiedziałam cicho- I nie jest to to że rozmawiam ze sobą...


Nie założę już brudnych od krwi ciuchów, a nago nie pójdę.


-Porażka...


Usiadłam naga na brzegu czegoś na kształt wanny.


I co jak teraz zrobię...?


Puk puk- rozległ się dźwięk.


-Zajęte.


-Oh, przepraszam Eren.- dobiegł do mnie dobrze mi znany głos.


-Mikasa?!- podbiegłam do drzwi.


-Coś się stało?


-Jest tam ktoś?


-Nie.- odpowiedziała po chwili.


-Słuchaj...- zaczęłam cicho przez zamknięte drzwi. Wyjaśniłam jej całą sytuację a ona zgodziła się pomóc mi.


Kochana siostrzyczka- pomyślałam czekając aż wróci.


Po chwili Mikasa przyszła. Ogarnęłam się i wyszłam do niej.  Pogadałyśmy jeszcze trochę i każda poszła w swoją stronę.


Oczywiście nie powiedziałam jej o treści rozmowy z Kapralem. Jeszcze by chciała z nim "pogadać"...





***





Głupi gówniarz- pomyślałem siadając na swoim miejscu przy stole- Co on sobie myśli? Że ja się nie domyślę?!


Z westchnieniem wstałem i poszedłem zrobić sobie herbaty. Kiedy już skończyłem zabrałem jedną ze stojących na innym stole świec i niosąc w jednej ręce filiżankę herbaty a w drugiej palącą się  świecę z której wosk spływał na podstawek podszedłem do stołu mojego oddziału.  Położyłem herbatę przy moim miejscu  i odłożyłem świecę na środku blatu. 


Tego bachora nie nauczyli w domu nawet tego, że zasuwa się za sobą krzesło? Dobrze że tu wróciłem, bo inaczej nikt by tego nie posprzątał. 


Zbliżyłem się do jego krzesła i już chciałem je zasunąć, ale zauważyłem niewielką plamę.


Co on się zesrał ze strachu? (od razu gdy to napisałam przypomniało mi się jak Levi i Eren czekali na Erwina przy tym długim stole i bardzo troskliwy kapral zastanawiał się dlaczego Erwna jeszcze nie ma... )


Wziąłem świecę i przybliżyłem ją do krzesła.


Może to nie on zostawił tylko jakaś osoba która przyszła tu przede mną...?


Wyjąłem z kieszeni spodni starą chusteczkę i wytarłem ten brud.


To krew....?


Wyrzuciłem to do kosza i wróciłem na swoje miejsce.

-A może Eren to Erena...- zażartowałem sam do siebie zdając sobie sprawę że to nie jest wcale takie głupie podejrzenie i napiłem się herbaty z filiżanki którą trzymam na swój charakterystyczny sposób.


2 komentarze:

  1. Jedno z najlepszych na blogu . Pierwszy raz czytam w takiej kategorii *-*
    Proszę kontynuuj ♡

    OdpowiedzUsuń
  2. No nie, już od dłuższego czasu nie wstawiasz rozdziału, rozdziału mojego ulubionego opowiadania a to jest niewybaczalne. ;)

    OdpowiedzUsuń