(Levi x Eren)
Uwagi:
Eren jest kobietą i ogólnie nikt o tym nie wie.
Rozdział 1
Otworzyłam
powoli oczy i rozejrzałam się dookoła. Już od dawna nie budziły mnie promienie
porannego słońca... Szkoda, strasznie mi tego brakuje. No ale skąd w lochu
zamku miałoby wziąć się słońce? Mogę se je co najwyżej narysować i przykleić
na ścianie, o i jeszcze narysuje mu dziwny uśmieszek mówiący coś w stylu
"cześć promyczku". Eh... Źle ze mną... I to nie dlatego że od rana
mam dziwne pomysły i zły humor, tylko dlatego że udaje faceta... i to od kilku
lat. Ktoś by mógł zapytać dlaczego. Otóż dlatego że chciałam być zwiadowcą. No
to w sumie nie odpowiada na pytanie bo w końcu są kobiety zwiadowcy. Ale... Nie
wszyscy traktują je poważnie, no niby jest Mikasa którą wszyscy szanują,
podziwiają itd i jest też Hanji. Problem w tym że mnie nikt nie
traktowałby poważnie. No bo dlaczego miałby to robić? Jestem chudą,
niezbyt ładną dziewczyna. No niby dostałam się do najlepszej 10, ale zanim
wiedziałam że będę tak dobra zaczęłam udawać faceta a później już nie mogła
tego odkręcić. Eh... fajnie by było czasami ładnie się uczesać itd. Niestety...
Po ataku na Marię był straszny bałagan w dokumentach i trzeba było dużo
wypełniać od nowa i wtedy podałam że jestem mężczyzną.
Wstałam
powoli, niechlujnie poprawiłam łóżko i zabrałam się do szykowania. Założyłam
spodnie od munduru i spojrzałam w lustro.
-Teraz
najważniejsze...- powiedziałam sama do siebie.
Zdjęłam koszulkę
w której spałam i przed lustrem zaczęłam obowiązywać sobie piersi bagażem który
zawsze leży koło lustra.
-Ał...-
syknęłam. Chyba nie powinnam tego robić tak ciasno, ale z drugiej strony jeśli
zrobię to luźnej to będzie widać.
Założyłam
szybko górę od stroju i wyszłam z lochu. Nareszcie. Droga na górę zajmuje mi
zazwyczaj chwilę. Pierwsze co robię gdy tylko stamtąd wyjdę do pokazanie
się kapralowi.
PUK PUK
Nikt nie
otwiera. Czy on zawsze się tak grzebie?
-Yyy...
Panie kapralu to ja Eren...-powiedziałam starając się brzmieć jak najbardziej
męsko - Chciałem tylko powiedzieć że już wyszedłem z dołu.
Westchnęłam
i zaczęłam iść w stronę schodów.
Łiii... Czas
na śniadanko- pomyślałam lekko się uśmiechając.
-Stój.-
usłyszałam za plecami zimny głos.
Odwróciłam
się napięcie i spojrzałam na stojącego w drzwiach Kaprala.
-Masz krótką
pamięć. Mówiłem ci że masz się nie oddalać na długość dłuższą niż dwóch koni.
To że pozwoliłem ci rano samemu wyjść z lochu nie oznacza że przez resztę dnia
masz samemu chodzić po zamku.
-Przepraszam
Kapralu.- powiedziałam patrząc na niego.
-Masz tu
zaczekać.- powiedział i z powrotem zniknął w swojej sypialni.
Po jakiś
piętnastu minutach szliśmy razem na stołówkę, a właściwie to kapral szedł a ja
wlokłam się ze dwa metry za nim.
Po śniadaniu
udałam się z kapralem do miasta. Coś tam chciał załatwić. Szliśmy tak ulicą,
tym razem równo i ro... nie, nie rozmawialiśmy. Po prostu co jakiś czas
odpowiadałam na jego pytania. Kiedy już wracaliśmy minęły nas wie kobiety.
Dziwki. Nie no, może nie dziwki, ale na porządne to też nie wyglądały.
Cycki prawie na wierzchu (cud że jeszcze nie wypłynęły przez tak wielki
dekolt), czerwone usta i to spojrzenie na Kaprala. Zaraz... Czy ja jestem
zazdrosna?! Ale o co? Przecież Kapral mi się wcale nie podoba. Ani trochę.
-Podobają ci
się? - zapytał patrząc z zaciekawieniem na mnie kiedy kobiety były już daleko
za nami.
-Nie.-
odpowiedziałam bez zastanowienia. Na serio nie pociągają mnie dziewczyny.
-Coś z tobą
nie tak.
Oj. No tak
robię za faceta. A on co, może mi będzie jeszcze coś sugerował? Może że jestem
jakimś gejem? W ogóle co mu się podoba w takich jak tamte? Samiec nie
mężczyzna.
-Chyba z
panem.
Kapral
uniósł jedną brew.
-Ze mną? To
tobie nie podobają się kobiety. A może... Wolisz mężczyzn?
Prychnęłam.
-Co pan w
nich widzi? Jak dla mnie to dwie idiotki które nie mają mózgu więc pokazują że
mają duże cycki.
Kapral
westchnął.
-Konie
rozmowy.
Spojrzałam
na niego zdziwiona.
-Dlaczego?
-Bo tak.
Cycki,
cycki, cycki... Tylko o tym myślą mężczyźni. O, przepraszam. Mężczyźni
myślą o delikatnych, uroczych i skromnych kobietach. O cyckach myślą samce
mówiące o sobie "mężczyźni".
Po godzinie
byłam z kapralem w zamku, zjadłam obiad i podałam z Hanji. No i w sumie tak mi
minął cały dzień.
Rozdział 2
Po całym
dniu nareszcie mogłam wrócić do swojego pokoju. O przepraszam, lochu. Jak
ja bym chciała mieć normalny pokoik, taki z oknem przez które wpadałyby
promieni porannego słońca...
-Eren!-
krzyknął ktoś za mną.
-Co?-
powiedziałam, a następnie odwróciłam się i z przerażeniem ujrzałam kaprala- To
znaczy... Jestem ci do czegoś potrzebny, kapralu...?
-Tak lepiej.
Chciałem z tobą porozmawiać, przyjdź za godzinę do jadalni.
-Tak jest.-
odpowiedziałam, salutując gdy odchodził.
Eh... Czego
on może ode mnie chcieć? Pewnie znowu wymyślił coś w stylu "mam pomysł jak
wydobyć cię z ciała tytana kiedy stracisz kontrolę, obetniemy ci ręce i nogi i
nie jesteśmy pewni czy odrosną, ale nie martw się, każdy coś poświęca".
Oby nie...
Zeszłam do
podziemnej części zamku i udałam się do swojego... Niech już będzie
pokoju. Zamknęłam ostrożnie drzwi i położyłam się na łóżku. Nienawidzę tego
miejsca i jednocześnie je kocham. Drzwi skrzypią, łóżko jest cholernie twarde,
nie ma okien... Ale tylko w tym miejscu mogę być sobą, nie muszę udawać faceta,
nie martwię się że się zapomnę i powiem coś kobiecym głosem, mogę nawet
zdjąć ten cały bandaż...
-Eren? -
ktoś otworzył drzwi.
-Mikasa?
Wejdź.- powiedziałam siadając- Coś się stało?
-Przyszłam
sprawdzić czy wszystko z tobą dobrze.
Uśmiechnęłam
się.
-Nie musisz
się tak o mnie martwić, jestem silna i umiem o sobie zadbać.
-Tak...
-A właśnie,
wiesz może co kapral ode mnie chce?
Dziewczyna
usiadła przede mną z bardzo poważną miną. Za poważną...
-Też karzeł
znowu chce ci coś rozbić?- w jej głosie można było wyczuć już nawet nie
odrobinę zmartwienia.
-Spokojnie.
Chce tylko ze mną o czymś porozmawiać, nic mi nie zrobi.
Chyba...-
dokończyłam w myślach
-Mam
nadzieję. Bo jeśli coś się stanie to...
-Nic się nie
stanie.- przerwałam jej.
Mikasa tylko
westchnęła próbując się chyba uspokoić. Po chwili przypatrywania się mi bardzo
delikatne odgarnęła mi włosy z czoła na bok.
-Miała byś
takie ładne włosy gdybyś ich nie ścinała.
-Nie
zaczynaj.
-Nie będę,
nie mam już na to siły.
Wstałam z
łóżka i spojrzałam na nią
- Musze już
iść. Nie wiem ile zajmie mi rozmowa z kapralem więc do jutra.
Pożegnałam
ją uśmiechem i wyszłam. Od razu poszłam na stołówkę. Droga tam nie zajmuje dużo
czasu, ale wolę tam być przed kapralem niż się spóźnić. Dziwne, przeszłam
prawie cały korytarz i nie spotkałam nikogo. Może kapral pozabijał
wszystkich tym swoim wzrokiem, albo postanowił najpierw na nich
wypróbować swoją metodę na wyciąganie mnie z ciała tytana... Albo zagonił
wszystkich do sprzątania. Tak, to jest najbardziej prawdopodobne.
Chociaż.... Nie. Sprzątanie jest w soboty. A jak kapral naprawdę poucinał
wszystkim nogi...? Czasem mam wrażenie że chciałby tak zrobić, zwłaszcza kiedy
ktoś w sobotę wieczorem naniesie błota butami na świeżo czyszczoną podłogę
korytarza.
Otworzyłam
ostrożnie drzwi, tak żeby nie zaskrzypiały i weszłam do środka.
O tej
godzinie nikogo tu nie ma. Żołnierze którzy przychodzą tu posiedzieć, napić
się, czy pograć w karty zapewne wrócili do swoich pokoi chwilę temu, bo w
powietrzu unosił się jeszcze zapach gaszonych świec. Dobrze że ktoś
zostawił chociaż kilka bo inaczej byłoby tu całkiem ciemno. Nie, nie boję
się ciemności. Po prostu bardzo nie lubię ciemnych pomieszczeń...
Usiadłam
delikatnie na krześle przy stoliku oddziału Kaprala Levi'a. Delikatnie, ale
jednak echo po przysunięciu się do stołu rozbrzmiało po całym pomieszczeniu.
-Miałeś być
za godzinę a nie za czterdzieści pięć minut.
Obróciłam
się napięcie i ujrzałam Kaprala opierającego się o ścianę w chyba
najbardziej zacienionym miejscu.
-Kapralu!-
powiedziałam, szybko wstając -Przepraszam. Nie zauważyłem pana.
-Siadaj.
Zrobiłam to
co kazał, bez jakiegokolwiek protestu.
-Eren...-
zaczął, zbliżając się do mnie robiąc wolne i głośne kroki- Zauważyłem że coś z
tobą nie tak.
-N...nie
tak..? Nie rozumem...
Kurwa.
Domyślił się...
-Chciałem o
tym z tobą porozmawiać już wcześniej, ale nie było odpowiedniej okazji.-
powiedziawszy to zatrzymał się naprzeciwko mnie.
-Ale o czym
kapral chciał rozmawiać....? B-Bo ja nie rozumiem... - udawałam głupiego.
-Nie
ściemniaj Eren.- patrzył na mnie tym swoim morderczym wzrokiem- Już dawno
zauważyłem że nie podobają ci się kobiety.
-Co?!
Dobra,
zaskoczył mnie. No rzeczywiście nie podobają mi się kobiety.... Ale
myślałam że chodzi mu o to że nie jestem facetem...
-Nie
toleruję takich dewiacji w moim oddziale.
-Dewiacji?!
-A jak
inaczej nazwiesz swój popęd do mężczyzn?- powiedział i po chwili dodał
-Obrzydliwe...
-Ale
kapralu... Pan się pomylił.
Westchnął.
-Nie chcę
cię widzieć z jakimkolwiek mężczyzną sam na sam. Rozumiesz?
-Tak...
-Wracaj do
siebie.- rozkazał i szybkim krokiem wyszedł z pomieszczenia.
Wstałam i
powoli wyszłam.
Co za...
Pfff nawet nie mam słowa żeby go określić. Jak on mógł zrobić ze mnie jakiegoś
zboczeńca? No jak, się pytam! Prawie pobiegłam do siebie, ale w połowie drogi
uświadomiłam sobie że jeżeli już tam wejdę, to nie wyjdę do rana.
Szybko
poszłam w stronę "łazienki".
Łazienką
ciężko to nazwać ale jest gdzie się tam umyć i załatwić potrzebę. W całym zamku
jest kilka takich pomieszczeń, chyba po trzy na piętro. O tej godzinie nikogo
zazwyczaj nie ma. Wszyscy przychodzą ogarnąć się po całym dniu albo
wieczorem albo późno w nocy, nikt nie przychodzi pośrodku. No, chyba że ja...
To prawie nikt.
Weszłam do w
sumie to dużego pokoju i zamknęłam drzwi od środka.
-Nareszcie...-
powiedziałam do siebie zaczynając się rozbierać -Pieprzony bandaż.
Rzuciłam
górną część garderoby na podłogę i spojrzałam na ślady zostawione przez
bandaże. Czerwone kreski w miejscach w których materiał uciekał bardziej nie
wyglądają za fajnie... Dobrze że szybko znikają.
Westchnęłam
i zaczęłam ściągać spodnie.
-Kurwa!-
zaklnęłam patrząc na spuszczone w dół białe spodnie.
Na śnieżnym
materiale odbita była czerwona plama, tworząc tym dobrze znany każdej kobiecie
kontrast.
-Nie nie nie
nie nie nie....- powtarzałam do siebie.
Dlaczego nic
nie poczułam...? Żeby aż tak przeleciało? Dobrze chociaż że nikt mnie nie
zauważył. Idiotka ze mnie. Jak mogłam zapomnieć że to już niedługo?
Z rezygnacją
rozebrałam się do końca, kładąc ubrudzone rzeczy kawałek dalej. Chwilę zajęło
mi umycie się. Oczywiście w zimnej wodzie. Ciepłą mieli tylko ci którzy posiadali
łazienki w swoich pokojach.
-Mam
problem... - powiedziałam cicho- I nie jest to to że rozmawiam ze sobą...
Nie założę
już brudnych od krwi ciuchów, a nago nie pójdę.
-Porażka...
Usiadłam
naga na brzegu czegoś na kształt wanny.
I co jak
teraz zrobię...?
Puk puk-
rozległ się dźwięk.
-Zajęte.
-Oh,
przepraszam Eren.- dobiegł do mnie dobrze mi znany głos.
-Mikasa?!-
podbiegłam do drzwi.
-Coś się
stało?
-Jest tam
ktoś?
-Nie.-
odpowiedziała po chwili.
-Słuchaj...-
zaczęłam cicho przez zamknięte drzwi. Wyjaśniłam jej całą sytuację a ona
zgodziła się pomóc mi.
Kochana
siostrzyczka- pomyślałam czekając aż wróci.
Po chwili
Mikasa przyszła. Ogarnęłam się i wyszłam do niej. Pogadałyśmy jeszcze
trochę i każda poszła w swoją stronę.
Oczywiście
nie powiedziałam jej o treści rozmowy z Kapralem. Jeszcze by chciała z nim
"pogadać"...
***
Głupi
gówniarz- pomyślałem siadając na swoim miejscu przy stole- Co on sobie myśli?
Że ja się nie domyślę?!
Z
westchnieniem wstałem i poszedłem zrobić sobie herbaty. Kiedy już skończyłem
zabrałem jedną ze stojących na innym stole świec i niosąc w jednej ręce
filiżankę herbaty a w drugiej palącą się świecę z której wosk spływał na
podstawek podszedłem do stołu mojego oddziału. Położyłem herbatę przy
moim miejscu i odłożyłem świecę na środku blatu.
Tego bachora
nie nauczyli w domu nawet tego, że zasuwa się za sobą krzesło? Dobrze że tu
wróciłem, bo inaczej nikt by tego nie posprzątał.
Zbliżyłem
się do jego krzesła i już chciałem je zasunąć, ale zauważyłem niewielką plamę.
Co on się
zesrał ze strachu? (od razu gdy to napisałam przypomniało mi się jak Levi i
Eren czekali na Erwina przy tym długim stole i bardzo troskliwy kapral
zastanawiał się dlaczego Erwna jeszcze nie ma... )
Wziąłem
świecę i przybliżyłem ją do krzesła.
Może to nie
on zostawił tylko jakaś osoba która przyszła tu przede mną...?
Wyjąłem z
kieszeni spodni starą chusteczkę i wytarłem ten brud.
To krew....?
Wyrzuciłem
to do kosza i wróciłem na swoje miejsce.
-A może Eren to Erena...- zażartowałem sam do siebie zdając sobie sprawę że to nie jest wcale takie głupie podejrzenie i napiłem się herbaty z filiżanki którą trzymam na swój charakterystyczny sposób.
Jedno z najlepszych na blogu . Pierwszy raz czytam w takiej kategorii *-*
OdpowiedzUsuńProszę kontynuuj ♡
No nie, już od dłuższego czasu nie wstawiasz rozdziału, rozdziału mojego ulubionego opowiadania a to jest niewybaczalne. ;)
OdpowiedzUsuń